Twierdzenie Schreiera

Z testwiki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Szablon:Spis treści Twierdzenie Schreieratwierdzenie teorii grup mówiące, że dowolne dwa ciągi podnormalne grupy mają równoważne zagęszczenia, tzn. zagęszczenia o izomorficznych ilorazach, niekoniecznie w tej samej kolejności.

Twierdzenie zostało odkryte przez Ottona Schreiera w 1928 roku w wyniku próby uproszczenia dowodu twierdzenia Jordana-Höldera (dowolne dwa ciągi kompozycyjne danej grupy są równoważne, o ile tylko grupa ma ciąg kompozycyjny); sześć lat później Hans Zassenhaus opublikował lemat nazwany jego nazwiskiem w celu ulepszenia dowodu twierdzenia Schreiera – stąd pochodzi rzadsza, zamiennie stosowana nazwa twierdzenia: twierdzenie Schreiera-Zassenhausa. W przypadku uogólnień niekiedy spotyka się też nazwę twierdzenie Jordana-Höldera-Schreiera.

Innym zastosowaniem twierdzenia Schreiera jest możliwość wykazania, że w grupie z (co najmniej jednym) ciągiem kompozycyjnym dowolny ciąg podnormalny można zagęścić do ciągu kompozycyjnego: wystarczy zacząć od ciągów podnormalnego i kompozycyjnego konstruując ich równoważne zagęszczenia zgodnie z twierdzeniem – zagęszczenie ciągu normalnego stanie się ciągiem kompozycyjnym po zastąpieniu wszystkich powtarzających się podgrup w zagęszczeniu pojedynczym egzemplarzem każdej z tych podgrup (zob. lemat do twierdzenia Jordana-Höldera).

Sam autor zasygnalizował w przypisach, że twierdzenie zachodzi również dla grup z operatorami, jednak twierdzenie uogólnia się też na moduły, a nawet kraty modularne (dla których zachodzi lemat Zassenhausa pociągający twierdzenie Schreiera).

Twierdzenie

Szablon:Zobacz też Niech

E=G0Gn=G(g)

oraz

E=H0Hm=G(h)

oznaczają dwa ciągi podnormalne grupy G (E oznacza podgrupę trywialną).

Wówczas istnieją równoważne ciągi (g),(h) grupy G będące odpowiednio zagęszczeniami ciągów (g),(h).

Dowód

Szablon:Zobacz też Między każdymi dwiema grupami Gi1 a Gi (i=1,2,,n) skonstruowany zostanie z ciągu (h) taki ciąg, który będzie zaczynać się od Gi1 i kończyć na Gi. Istnieją dwa naturalne sposoby osiągnięcia tego celu: pierwszym jest pomnożenie każdego z wyrazów ciągu (h) przez Gi1 (dzięki temu otrzymany ciąg będzie się zaczynał od Gi1) oraz przecięcie iloczynów z Gi (dzięki temu zmieniony ciąg będzie się kończył na Gi); drugim sposobem jest przecięcie każdego z wyrazów (h) z Gi (dzięki czemu otrzymany ciąg będzie się kończył na Gi) i pomnożenie przecięć przez Gi1 (dzięki czemu otrzymany ciąg będzie się zaczynał od Gi1) – jednak zgodnie z prawem modularności Dedekinda oba te ciągi między Gi1 a Gi są identyczne.

Niech Gij=Gi1HjGi=Gi1(HjGi) i podobnie Hij=Hj1GiHj=Hj1(GiHj) (i=1,2,,n; j=1,2,,m). Ponieważ Gi1Gi, to Gi1(HjGi)Gi (jako iloczyn półprosty; zob. iloczyn kompleksowy). W ten sposób Gij jest podgrupą w Gi i podobnie Hij jest podgrupą w Hi. Dlatego

Gi1=Gi0Gi1Gi2Gim1Gim=Gi(gi)

oraz

Hj1=H0jH1jH2jHn1jHnj=Hj(hi).

Zgodnie z lematem Zassenhausa (przy oznaczeniach A=Gi, B=Gi1, C=Hj, D=Hj1) otrzymuje się, dla każdego i=1,2,,n; j=1,2,,m:

Gi1(GiHj1)Gi1(GiHj),Hj1(Gi1Hj)Hj1(GiHj)

oraz

Gi1(GiH)/Gi1(GiHj1)Hj1(GiHj)/Hj1(Gi1Hj).

Zatem Gij1Gij, Hi1jHij oraz Gij/Gij1Hij/Hi1j. Stąd (gi) jest ciągiem między Gi1 a Gi, a (hj) jest ciągiem między Hj1 oraz Hj. Zapisując kolejno wyrazy (g1),(g2),,(gn) otrzymuje się ciąg (g) grupy G o nm ilorazach; podobnie zapisując kolejno wyrazy (h1),(h2),,(hm) otrzymuje się ciąg (h) grupy H o mn ilorazach. Ciąg (g) jest zagęszczeniem (g), a (h) jest zagęszczeniem (h). Ostatecznie, wobec istnienia izomorfizmów Gij/Gij1Hij/Hi1j ciągi (g) i (h) są równoważne.

Zobacz też

Bibliografia

Szablon:Teoria grup