Opisowa teoria mnogości

Z testwiki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Opisowa teoria mnogości – poddziedzina teorii mnogości poświęcona badaniom definiowalnych podzbiorów przestrzeni polskich. Rozwinęła się w pierwszej połowie XX wieku na styku teorii funkcji rzeczywistych, topologii, teorii miary i logiki matematycznej.

W klasyfikacji MSC 2000 badań naukowych w matematyce (prowadzonej przez Amerykańskie Towarzystwo Matematyczne) opisowa teoria mnogości oznaczana jest kodem 03E15.

Klasycznymi źródłami informacji w tej dziedzinie matematyki są monografie Yiannisa Moschovakisa[1] oraz Aleksandra Kechrisa[2]. Z literatury dostępnej w języku polskim należy wymienić monografię Kazimierza Kuratowskiego i Andrzeja Mostowskiego[3], a także książkę Wojciecha Guzickiego i Pawła Zbierskiego[4].

Klasy zbiorów punktowych w przestrzeniach polskich

Podstawowymi klasami zbiorów badanych w klasycznej opisowej teorii mnogości są zbiory borelowskie oraz szersza klasa zbiorów rzutowych i ich efektywne wersje. Własności tych klas mogą być interesujące nawet dla matematyków nastawionych na skrajną konstruowalność.

Funkcje rozważane w opisowej teorii mnogości są zwykle mierzalne względem σ-ciała zbiorów borelowskich (czyli są to funkcje borelowskie). Wśród funkcji borelowskich wyróżnia się izomorfizmy borelowskie, czyli bijekcje pomiędzy przestrzeniami polskimi, które są borelowskie i dla których funkcja odwrotna też jest borelowska. Powiązanymi (i badanymi) klasami funkcji są też klasy Baire’a.

Wszystkie doskonałe przestrzenie polskie są borelowsko izomorficzne, co więcej – każda przestrzeń polska jest ciągłym różnowartościowym obrazem domkniętego podzbioru przestrzeni Baire’a 𝒩. Często dowody przeprowadza się właśnie w przestrzeni Baire’a 𝒩 (która jest homeomorficzna z przestrzenią liczb niewymiernych), ale rozważania są też prowadzone w innych doskonałych przestrzeniach polskich i każdą z nich traktuje się jak prostą rzeczywistą. To podejście pozwala zawsze ustalić taką przestrzeń, dla której nasz dowód jest najbardziej elegancki, a jednocześnie pozwala formułować twierdzenia tak, że mówią o najbardziej popularnym obiekcie w matematyce: prostej.

Przypomnijmy definicje klas borelowskich i rzutowych. Niech X będzie przestrzenią polską.

Borelowskie podzbiory X:

Przez indukcję po liczbach porządkowych 0<α<ω1 definiujemy rodziny Σα0(X)=Σα0, Πα0(X)=Πα0 oraz Δα0(X)=Δα0 podzbiorów przestrzeni X:

  • Σ10 jest rodziną wszystkich otwartych podzbiorów X, Π10, to rodzina wszystkich dopełnień zbiorów z Σ10 (czyli jest to rodzina zbiorów domkniętych). Ponadto kładziemy Δ10=Σ10Π10, czyli Δ10 jest rodziną wszystkich otwarto-domkniętych podzbiorów X.
  • Przypuśćmy, że zdefiniowaliśmy już Σβ0,Πβ0,Δβ0 dla 0<β<α. Określamy:
Σα0 jest rodziną wszystkich zbiorów postaci A=n=0An, gdzie Anβ<αΠβ0 (dla wszystkich n),
Πα0 jest rodziną wszystkich zbiorów AX takich, że XAΣα0,
Δα0=Σα0Πα0.

Elementy rodziny α<ω1Σα0(X) nazywamy borelowskimi podzbiorami przestrzeni X.

Rzutowe podzbiory X:

Przez indukcję po liczbach naturalnych n klasy Σn1(X)=Σn1 oraz Πn1(X)=Πn1:

  • Σ11 jest rodziną tych wszystkich podzbiorów A przestrzeni X, że dla pewnego zbioru borelowskiego BX×𝒩 mamy A={xX:(r𝒩)((x,r)B)},
  • Π11 jest rodziną tych podzbiorów A przestrzeni X, że XAΣ11,
  • Σn+11 jest rodziną tych podzbiorów A przestrzeni X, że dla pewnego BΠn1(X×𝒩) mamy A={xX:(r𝒩)((x,r)B)},
  • Πn+11 jest rodziną tych podzbiorów A przestrzeni X, że XAΣn+11.

Definiujemy również Δn1(X)=Σn1(X)Πn1(X).

Elementy rodziny n<ωΣn1(X) nazywamy rzutowymi podzbiorami przestrzeni X.

Wybrane własności klas punktowych

Niech X będzie przestrzenią polską.

  • Zachodzą następujące inkluzje (gdzie „” jest reprezentowane przez strzałkę „”):
Σα0 Σβ0
Δα0 Δβ0 Δβ+10
Πα0 Πβ0

   dla wszystkich α<β<ω1 oraz

Σ11 Σ21 Σn1 Σn+11
Δ11 Δ21 Δ31 Δn1 Δn+11
Π11 Π21 Πn1 Πn+11
  • Jeśli przestrzeń X jest nieprzeliczalna, to wszystkie inkluzje powyżej są właściwe.
  • Δ11(X) jest rodziną wszystkich borelowskich podzbiorów przestrzeni X. Jest to σ-ciało podzbiorów X.
  • Ciągły różnowartościowy obraz borelowskiego podzbioru przestrzeni polskiej jest zbiorem borelowskim.
  • Każdy zbiór klasy Σ21 jest sumą 1 zbiorów borelowskich.
  • Twierdzenie uniformizacyjne Kondo-Nowikowa: Jeśli X,Y są przestrzeniami polskimi oraz AΠ11(X×Y), to można wybrać zbiór BΠ11(X×Y) zawarty w A i taki, że dla wszystkich xX
(yY)((x,y)A)  (!yY)((x,y)B).

(Powyżej kwantyfikator ! oznacza istnieje dokładnie jeden).

Regularność klas punktowych

Pytania dotyczące regularności klas punktowych są w centrum zainteresowań opisowej teorii mnogości. Regularność może mieć wiele znaczeń i może odnosić się do mierzalności w sensie Lebesgue’a, własności Baire’a, własności Ramseya, własności zbioru doskonałego i innych własności tego typu. Przykładowe twierdzenia dotyczące tej tematyki to:

  • wszystkie zbiory klasy Σ11 mają własność Baire’a i są mierzalne w sensie Lebesgue’a,
  • każdy zbiór klasy Σ11 jest albo przeliczalny, albo zawiera podzbiór doskonały,
  • każdy Σ11 podzbiór przestrzeni [ω]ω nieskończonych podzbiorów ω ma własność Ramseya,
  • jeśli wszystkie zbiory klasy Σ21 są mierzalne, to wszystkie zbiory klasy Σ21 mają własność Baire’a,
  • jeśli założymy aksjomat determinacji rzutowej PD, to wszystkie zbiory rzutowe mają własność Baire’a i są mierzalne w sensie Lebesgue’a oraz każdy nieprzeliczlany zbiór rzutowy zawiera podzbiór doskonały,
  • jeśli założymy aksjomat konstruowalności, to istnieje Δ21 podzbiór prostej, który nie jest mierzalny w sensie Lebesgue’a i który nie ma własności Baire’a, oraz istnieje nieprzeliczalny zbiór klasy Π11, który nie zawiera żadnego podzbioru doskonałego.

Dla szerszego przeglądu tej tematyki odsyłamy czytelnika do monografii Tomka Bartoszyńskiego i Haima Judaha[5].

Definiowalne relacje równoważności

W ostatnich latach kluczowe badania dotyczą definiowalnych relacji równoważności oraz działań grup (przede wszystkim grup polskich, tzn. grup topologicznych będących przestrzeniami polskimi)[6].

Definicje

Niech X,Y będą przestrzeniami polskimi.

  • Relacja E na przestrzeni X jest borelowska (analityczna itd.), jeśli jest ona borelowskim (analitrycznym itd.) podzbiorem przestrzeni X×X.
  • Przypuśćmy, że E jest relacją równoważności na X, a F jest relacją równoważności na Y. Powiemy, że relacja E jest borelowsko redukowalna do F, jeśli istnieje funkcja borelowska f:XY taka, że
(x,yX)(xEy    f(x)Ff(y)).
W powyższej sytuacji piszemy EBF.
Relacja borelowskiej redukcji B jest konceptualnie bliska pojęciu bycia mocy nie większej niż. Jeśli EBF, to mamy „świadka” na nierówność |X/E||Y/F|, który może być „podniesiony” do borelowskiego odwzorowanika z X do Y.
  • Jeśli EBF oraz FBE, to powiemy, że przestrzenie ilorazowe X/E i Y/F mają tę samą moc borelowską. Piszemy wówczas EBF.

Podstawowe własności

Przy badaniu definiowalnych relacji równoważności utożsamia się każdą przestrzeń polską z relacją równości określonej na tej przestrzeni. Zwyczajowo też używa się symbolu E0 na oznaczenie następującej relacji na liczbach rzeczywistych:

xE0y wtedy i tylko wtedy, gdy różnica xy jest liczbą wymierną.
  • <BE0 (tzn, BE0, ale E0B).
  • Jeśli E jest relacją równoważności klasy Π11, to
albo EB lub BE
  • Jeśli E jest borelowską relacją równoważności, to
albo EB lub E0BE
  • Dla każdej borelowskiej relacji równoważności E istnieje borelowska relacja równoważności F taka, że E<BF.
  • Wśród borelowskich relacji równoważności o przeliczalnych klasach abstrakcji istnieje element B-największy. W tej samej rodzinie relacji można wybrać nieprzeliczalnie wiele parami B-nieporównywalnych relacji.

Zobacz też

Przypisy

Szablon:Przypisy

Linki zewnętrzne

Szablon:Podstawy matematyki Szablon:Działy matematyki

Szablon:Kontrola autorytatywna