Ciało ułamków

Z testwiki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Ciało ułamków pierścienia całkowitegociało, konstruowalne dla danego pierścienia całkowitego , o tej własności, że pierścień ten zanurza się w nim izomorficznie[1][2]. Innymi słowy, ciało ułamków pierścienia całkowitego to pierścień ułamków zdefiniowany względem podzbioru multyplikatywnego {0}, czyli na dziedzinie całkowitości[3].

Obiekt ten nazywany jest ciałem ułamków pierścienia całkowitego[1] lub ciałem ułamków dziedziny całkowitości[4].

Konstrukcja

Mając daną dziedzinę całkowitości , konstruuje się ciało ułamków tego pierścienia w następujący sposób. W zbiorze ×({0}) określa się następującą relację:

(a,b)(c,d)ad=bc[5][6][7][8][9].

Relacja jest:

(a,b)(c,d)(c,d)(e,f)ad=bccf=deadf=bcfbcf=bdeadf=bded0af=be(a,b)(e,f)[5][9].

Zatem jest to relacja równoważności[5][7][10][9].

Skonstruujmy zbiór ilorazowy (zbiór klas abstrakcji relacji ) następująco:

𝔘():=(×({0}))/[11],

ze zdefiniowanymi w nim dobrze określonymi działaniami dodawania i mnożenia klas abstrakcji:

[(a,b)][(c,d)]=[(ad+bc,bd)][(a,b)][(c,d)]=[(ac,bd)][11][9][8][12].

Powstała struktura 𝔘(), wraz z określonymi na niej działaniami, jest ciałem[13][14] i nazywana jest ciałem ułamków pierścienia [15][7][16].

Ułamki

Elementy ciała ułamków pierścienia całkowitego nazywa się ułamkami, a klasę [(l,m)] zapisuje się zwyczajowo jako lm[9][15][7][8], przy czym liczbę l nazywa się licznikiem, a mmianownikiem[9].

Zanurzenie izomorficzne

Zdefiniujmy funkcję φ:𝔘() następująco:

φ(x):=[(x,1~)], gdzie 1~ jest jedynką pierścienia[13][17][18][9][19].

Funkcja ta jest izomorficznym zanurzeniem pierścienia w ciało ułamków[13][17][19]. Umożliwia to utożsamienie elementów dziedziny całkowitości z odpowiednimi ułamkami ciała 𝔘()[17].

Przykłady

Twierdzenia

  • Jeśli pierścienie całkowite są izomorficzne, to ich ciała ułamków również[30][31].
  • Ciało ułamków dowolnego ciała 𝕂 jest izomorficzne z ciałem 𝕂[32].
  • Ciało ułamków niezerowego ideału pierścienia całkowitego jest izomorficzne z ciałem ułamków tego pierścienia[33].
  • Ciało ułamków dziedziny całkowitości to jedyne (z dokładnością do izomorfizmu) najmniejsze (w sensie inkluzji) ciało, w które zanurza się pierścień [19].

Przypisy

Szablon:Przypisy

Linki zewnętrzne

  1. 1,0 1,1 Bolesław Gleichgewicht, Algebra, Oficyna Wydawnicza GiS, Wrocław 2004, Szablon:ISBN; s. 334.
  2. Szablon:Cytuj
  3. 3,0 3,1 3,2 Szablon:MathWorld
  4. 4,0 4,1 4,2 Jerzy Rutkowski, Algebra abstrakcyjna w zadaniach, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2006, Szablon:ISBN, s. 195, Definicja 133.
  5. 5,0 5,1 5,2 Bolesław Gleichgewicht, Algebra, Oficyna Wydawnicza GiS, Wrocław 2004, Szablon:ISBN, s. 334, Twierdzenie 17.1 – Dowód.
  6. 6,0 6,1 6,2 Szablon:Cytuj
  7. 7,0 7,1 7,2 7,3 Edupedia, Ciało ułamków.
  8. 8,0 8,1 8,2 Szablon:Cytuj
  9. 9,0 9,1 9,2 9,3 9,4 9,5 9,6 9,7 Szablon:Cytuj
  10. Jerzy Rutkowski, Algebra abstrakcyjna w zadaniach, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2006, Szablon:ISBN, s. 195, z. 754.
  11. 11,0 11,1 Bolesław Gleichgewicht, Algebra, Oficyna Wydawnicza GiS, Wrocław 2004, Szablon:ISBN, s. 335, Twierdzenie 17.1 – Dowód.
  12. Jerzy Rutkowski, Algebra abstrakcyjna w zadaniach, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2006, Szablon:ISBN, s. 196, z. 755.
  13. 13,0 13,1 13,2 Bolesław Gleichgewicht, Algebra, Oficyna Wydawnicza GiS, Wrocław 2004, Szablon:ISBN, s. 336, Twierdzenie 17.1. – Dowód.
  14. Jerzy Rutkowski, Algebra abstrakcyjna w zadaniach, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2006, Szablon:ISBN, s. 197, z. 756.
  15. 15,0 15,1 15,2 15,3 Bolesław Gleichgewicht, Algebra, Oficyna Wydawnicza GiS, Wrocław 2004, Szablon:ISBN; s. 336.
  16. Szablon:Cytuj
  17. 17,0 17,1 17,2 Szablon:Cytuj
  18. Jerzy Rutkowski, Algebra abstrakcyjna w zadaniach, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2006, Szablon:ISBN, s. 197, z. 757.
  19. 19,0 19,1 19,2 Szablon:Cytuj
  20. 20,0 20,1 Szablon:Cytuj
  21. Bolesław Gleichgewicht, Algebra, Oficyna Wydawnicza GiS, Wrocław 2004, Szablon:ISBN, s. 338, Zadanie 17.2.
  22. Jerzy Rutkowski, Algebra abstrakcyjna w zadaniach, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2006, Szablon:ISBN, s. 197, z. 768.
  23. Andrzej Białynicki-Birula, Algebra, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2009, Szablon:ISBN, s. 176, z. 1.
  24. Bolesław Gleichgewicht, Algebra, Oficyna Wydawnicza GiS, Wrocław 2004, Szablon:ISBN, s. 338, Zadanie 17.1.
  25. Bolesław Gleichgewicht, Algebra, Oficyna Wydawnicza GiS, Wrocław 2004, Szablon:ISBN, s. 292, Zadanie 15.5.
  26. Jerzy Rutkowski, Algebra abstrakcyjna w zadaniach, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2006, Szablon:ISBN, s. 197, z. 769.
  27. Pierre Antoine Grillet, Abstract algebra, 2007 s. 124.
  28. Andrzej Białynicki-Birula, Algebra, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2009, Szablon:ISBN, s. 175, Przykład.
  29. Jerzy Rutkowski, Algebra abstrakcyjna w zadaniach, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2006, Szablon:ISBN, s. 195–196, Przykład 110.
  30. Bolesław Gleichgewicht, Algebra, Oficyna Wydawnicza GiS, Wrocław 2004, Szablon:ISBN, s. 337, Twierdzenie 17.2.
  31. Jerzy Rutkowski, Algebra abstrakcyjna w zadaniach, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2006, Szablon:ISBN, s. 197, z. 766.
  32. Jerzy Rutkowski, Algebra abstrakcyjna w zadaniach, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2006, Szablon:ISBN, s. 197, z. 765.
  33. Jerzy Rutkowski, Algebra abstrakcyjna w zadaniach, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2006, Szablon:ISBN, s. 198, z. 755.