Układ wielki kanoniczny

Z testwiki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Układ wielki kanoniczny, zespół wielki kanoniczny – pojęcie z fizyki statystycznej.

Jest to układ termodynamiczny spełniający następujące warunki:

  1. ma kontakt z termostatem, tj. jest podukładem układu o stałej temperaturze,
  2. ma kontakt z zasobnikiem masy (może wymieniać cząstki z otoczeniem),
  3. ma stałą objętość (Vt=0).

Wielka suma statystyczna

Ξ=N=1eHμNkTdΓN=N=1eμNkTeHkTdΓN,

ale:

z=eμkT – aktywność,
ZN=eHkTdΓNsuma kanoniczna układu N niezależnych cząstek,

to:

Ξ=N=1zNZN,

gdzie:

dΓN=dNrdNpN!h3N,
HHamiltonian całego układu,
kstała Boltzmana,
Ttemperatura układu (równa temperaturze otoczenia),
μpotencjał chemiczny.

Prawdopodobieństwo mikrostanów

Prawdopodobieństwo stanu układu i-tego o energii Ei i liczbie cząstek N wynosi:

pi=eEiμNkTΞ.

Związek z termodynamiką

W układzie wielkim kanonicznym definiujemy wielki potencjał kanoniczny (Ω):

Ω=FμN=kTln(Ξ),
dΩ=pdVSdTNdμ,

więc:

p=(ΩV)T,μciśnienie,
S=(ΩT)V,μentropia,
N=(Ωμ)T,V – średnia liczba cząstek.

Dodatkowo:

U=1ΞN=0zNi=0NEiNeβEIN,

czyli

U=(βln(Ξ))V,μ.

Na mocy twierdzenia Eulera o funkcji jednorodnej: Ω=pV.

Zobacz też

Szablon:Kontrola autorytatywna