Twierdzenie Leibniza (o różniczkowaniu pod znakiem całki)

Z testwiki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Twierdzenie Leibniza albo Leibniza o różniczkowaniu pod znakiem całki zwane często regułą Leibniza – twierdzenie mówiące o różniczkowaniu funkcji danej jako całka z parametrem.

Reguła Leibniza

Wersja I – analiza klasyczna

Niech f(x,y) będzie funkcją f:[a,b]×[c,d](x,y) załóżmy, że f jest funkcją ciągła oraz że ma ona ciągłą pochodną cząstkową f'y=fy na całej swojej dziedzinie.

Dla y(c,d) określmy I(y)=abf(x,y)dx. Wówczas funkcja I(y) jest różniczkowalna oraz dla każdego y(c,d) spełniony jest wzór:

I(y)=abf'y(x,y)dx.

Ogólniej, zakładając że dla każdego y funkcja jest ciągła na przedziale [a(x),b(x)], gdzie funkcje a,b są ciągle różniczkowalne, mamy:

ddya(y)b(y)f(x,y)dx=a(y)b(y)f'y(x,y)dx+f(b(y),y)b(y)f(a(y),y)a(y).

Wersja II – teoria miary

Niech X będzie otwartym podzbiorem , oraz (Ω,,μ) będzie przestrzenią mierzalną. Załóżmy, że f:X×Ω spełnia poniższe warunki:

(1) f(x,ω) jest dla każdego xX funkcją całkowalną względem ω.

(2) Dla każdego xX pochodna fx istnieje μ-p.w.

(3) Istnieje całkowalna funkcja θ:Ω dla której |fx(x,ω)|θ(ω)xX.

Wtedy dla każdego xX

ddxΩf(x,ω)μ{dω}=Ωfx(x,ω)μ{dω}.

Dowód

Zauważmy, że iloraz różnicowy funkcji I dany jest przez

I(y+h)I(y)h=abf(x,y+h)dxabf(x,y)dxh=abf(x,y+h)f(x,y)hdx,

(pamiętajmy, że całka jest operatorem liniowym). Teraz,

I(y)=limh0I(y+h)I(y)h=limh0abf(x,y+h)f(x,y)hdx.

W związku z powyższym pozostaje kwestia, czy możemy przejść z granicą pod całkę.

Wersja I

Zauważmy, że funkcja określona jest na zbiorze domkniętym i ograniczonym, co w n jest jednoznaczne ze zwartością zbioru. Z założenia istnienia pochodnej cząstkowej dla każdego ciągu (an)0 zachodzi zbieżność punktowa limnf(x,y+an)f(x,y)an dla każdego punktu. Na mocy zwartości dziedziny funkcji mamy zatem zbieżność jednostajną, co pozwala nam napisać:

limnabf(x,y+an)f(x,y)andx=ablimnf(x,y+an)f(x,y)andx=abyf(x,y)dx.

Co na mocy dowolności ciągu (an) oraz definicji Heinego granicy funkcji daje tezę podstawową. Weźmy teraz a(y),b(y) ciągle różniczkowalne.

Ih=1h(a(y+h)b(y+h)f(x,y+h)dxa(y)b(y)f(x,y)dx)=1h(b(y)b(y+h)f(x,y+h)dx+a(y)b(y)f(x,y+h)dx+a(y+h)a(y)f(x,y+h)dxa(y)b(y)f(x,y)dx)=a(y)b(y)f(x,y+h)f(x,y)hdx+1h([b(y+h)b(y)]f(ξ1h,y+h)[a(y+h)a(y)]f(ξ2h,y+h)),

gdzie ostatnia równość zachodzi na mocy twierdzenia o wartości pośredniej dla całki z funkcji ciągłej ξ1h[b(y),b(y+h)]ξ2h[a(y),a(y+h)]. Zatem biorąc granicę, i korzystając z podstawowej wersji twierdzenia mamy:

limh0Ih=limh0a(y)b(y)f(x,y+h)f(x,y)hdx+f(b(y),y)limh0b(y+h)b(y)hf(a(y),y)limh0[a(y+h)a(y)h=a(y)b(y)f'y(x,y)dx+f(b(y),y)b(y)f(a(y),y)a(y).

Przy czym z ciągłości f mamy ξ1hb(x)ξ2ha(x).

Wersja II

Korzystając z twierdzenia Lebesgue’a o zbieżności ograniczonej dla dowolnego ciągu dążącego do zera, oraz stosując definicję Heinego granicy funkcji jak powyżej otrzymujemy:

I(y)=ablimh0f(x,y+h)f(x,y)hdx=abyf(x,y)dx.

Zobacz też

Bibliografia