Ciąg Mayera-Vietorisa

Z testwiki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

W topologii algebraicznej ciąg Mayera-Vietorisaciąg dokładny wiążący ze sobą grupy homologii singularnej dwu przestrzeni, ich sumy oraz części wspólnej. Ciąg Mayera-Vietorisa jest narzędziem pozwalającym m.in. obliczać grupy homologii przestrzeni będących sumą innych przestrzeni, których grupy homologii znamy.

Twierdzenie

Niech X będzie przestrzenią topologiczną taką, że A,BX oraz wnętrza A i B pokrywają X. Można wtedy utworzyć następujący ciąg dokładny:

Hn+1(X)*Hn(AB)(i*,j*)Hn(A)Hn(B)k*l*Hn(X)*Hn1(AB)H0(A)H0(B)k*l*H0(X)0,

gdzie i: ABA, j: ABB, k: AX, and l: BX są włożeniami a oznacza sumę prostą grup abelowych.

Homologia zredukowana

Analogiczne twierdzenie zachodzi dla zredukowanych grup homologii pod warunkiem że przecięcie AB jest niepuste.

Podstawowe zastosowania

n-sfera

Przykładowy rozkład 𝕊2 na sumę dwu podprzestrzeni homeomorficznych z 𝔻2

Niech X=𝕊n i niech A,B będą dowolnymi podzbiorami 𝕊n homeomorficznymi z 𝔻n+1 takimi, że część wspólna jest homotopijnie równoważna 𝕊n1 (np. A=𝕊n{p},B=𝕊n{q}), gdzie p,q𝕊n oraz pq. Wtedy A oraz B mają trywialne zredukowane grupy homologii, dodatkowo przekrój AB jest homotopijnie równoważny z Sn1. W takim razie nietrywialna część ciągu Meyersa-Vietorisa daje:

0H~n(Sk)*H~n1(Sk1)0

Z dokładności ciągu natychmiast otrzymujemy, że ∂* jest izomorfizmem grup przy użyciu indukcji matematycznej i znajomości zredukowanej homologii S0 pozwala obliczyć:

H~n(Sk)δkn={if n=k0if nk.

Butelka Kleina

Rozkład butelki Kleina na dwie wstęgi Möbiusa: A (niebieska część) oraz B (czerwona część).

Bardziej zaawansowanym przykładem zastosowania ciągu Mayeraa-Vietorisa jest wyznaczenie grup homologii butelki Kleina X. Można rozbić butelkę Kleina na dwa podzbiory homeomorficzne ze wstęgą Möbiusa, a w takim razie homotopijnie równoważne okręgowi. Okazuje się, że także ich część wspólna jest homotopijnie równoważna okręgowi. W takim razie nietrywialna część ciągu Mayera-Vietorisa daje:

0H2(X) α H1(X)0.

Trywialna część ciągu pokazuje trywialne homologie dla wymiarów wyższych niż 2. Mapa α (dla zwyczajnych baz pętli na wstęgach Möbiusa) wysyła 1 do (2, −2) (okrąg będący krawędzią wstęgi zawija się dwukrotnie dookoła wstęgi). W takim razie α jest iniekcją co wymusza H2(X)=0. Finalnie, wybierając (1, 0) i (1, −1) jako bazę Z2, otrzymujemy:

H~n(X)δ1n(2)={2if n=10if n1.

Bukiet dwóch przestrzeni

Rozkład bukietu dwóch sfer X

Niech X będzie bukietem dwóch przestrzeni K oraz L oraz że punkt bazowy bukietu jest retraktem otwartych otoczeń leżących odpowiednio w K oraz L. Przyjmując A=KV oraz B=UL (patrz rysunek) mamy AB=X. Przestrzeń AB=UV jest ściągalna.

Wówczas otrzymujemy:

H~n(KL)H~n(K)H~n(L)

dla wszystkich n. Wynik ten jest ogólniejszą wersją twierdzenia Seiferta-van Kampena (a dla n=0 jest abelianizacją tego twierdzenia). W szczególnym przypadku dwóch sfer, korzystając z homologii sfer, otrzymujemy:

H~n(S2S2)δ2n()={if n=20if n2.

Bibliografia