Twierdzenie Siegela-Walfisza

Z testwiki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Twierdzenie Siegela-Walfisza to twierdzenie analitycznej teorii liczb, udowodnione przez Arnolda Walfisza[1] jako wniosek wynikający z twierdzenia Carla Siegela o liczbach pierwszych. Twierdzenie to jest silniejsze zarówno od twierdzenia o liczbach pierwszych, jak i twierdzenia Dirichleta.

Treść twierdzenia

Niech ψ(x;q,a) będzie drugą funkcją Czebyszewa sumującą jedynie po na(modq), tzn.

ψ(x;q,a)=nxna(modq)Λ(n),

gdzie Λ oznacza funkcję von Mangoldta oraz niech φ oznacza tocjent Eulera. Wówczas dla dowolnej liczby rzeczywistej N istnieje stała CN zależna jedynie od N, taka, że dla dowolnych (a,q)=1, jeżeli q(logx)N, to prawdziwa jest zależność asymptotyczna

ψ(x;q,a)=xφ(q)+O(xexp(CNlogx)).

Postać dla funkcji π(x;q,a)

Twierdzenie Siegela-Walfisza można równoważnie zapisać przy pomocy funkcji liczącej liczby pierwsze π(x;q,a) (rozumiemy przez nią liczbę liczb pierwszych px, pa(modq)). Wówczas twierdzenie przybiera postać

π(x;q,a)=Li(x)φ(q)+O(xexp(CN2logx)),

gdzie Li oznacza resztę logarytmu całkowego.

Przypisy

Szablon:Przypisy

  1. Arnold Walfisz, Zur additiven Zahlentheorie. II, [On additive number theory. II]. „Mathematische Zeitschrift” (niem.), 1936, 40(1), s. 592–607. doi:10.1007/BF01218882. MR 1545584.