Kiełek funkcji gładkiej

Z testwiki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Kiełek funkcji gładkiej w punkcieklasa abstrakcji funkcji w zbiorze funkcji gładkich (nieskończenie wiele razy różniczkowalnych) określonych w otoczeniach punktu w relacji równoważności, którą spełniają dwie tożsamościowo równe w pewnym otoczeniu tego punktu funkcje.

Definicja

Niech będzie parazwartą rozmaitością klasy 𝒞.

Dla punktu m niech 𝒞(m) oznacza rodzinę wszystkich funkcji gładkich określonych w otoczeniach punktu m (mogą być to różne otoczenia dla różnych funkcji).

Niech m będzie relacją równoważności określoną następująco:

Dla funkcji gładkich f,g𝒞(m) zachodzi relacja fmg wtedy i tylko wtedy, gdy istnieje takie otoczenie 𝒰 punktu m, że dla każdego punktu x𝒰 funkcje są tożsamościowo równe, to znaczy f(x)g(x)=0.

Zbiór funkcji gładkich g tożsamych z funkcją f w otoczeniu punktu m nazywamy kiełkami funkcji gładkiej f w punkcie m[1][2].

[f]m={g𝒞(m):gmf}.

Znaczenie

Kiełki mają podobne własności jak funkcje. Szczególnie lokalne własności funkcji i kiełków są podobne. Z tego powodu kiełki są używane do badania lokalnych własności funkcji.

Uwagi

  • Jeśli f(x)g(x), to [f]x[g]x, bo z ciągłości obu funkcji wynika istnienie takiego zbioru otwartego Ux, że dla każdego yU zachodzi nierówność f(x)g(x).
  • W zbiorze =m𝒞m można określić topologię. Jej bazą są zbiory Uf={[f]x:xU}, gdzie f jest reprezentantem elementu F, a zbiór U jest podzbiorem otwartym rozmaitości Szablon:R.
  • Przestrzeń określona powyżej nie jest przestrzenią Hausdorffa. Jeśli [f]x[g]x i jednocześnie f(x)=g(x), to x{y:f(y)g(y)}. Wtedy UfVg dla każdych dwóch zbiorów otwartych Ux,Vx, bowiem istnieje taki punkt x0UV, że f(x0)g(x0), czyli [f]x0[g]x0.
  • W analizie rozpatruje się także kiełki funkcji klasy 𝒞k (o ciągłej k-tej pochodnej), funkcji analitycznych, funkcji holomorficznych lub form różniczkowychSzablon:R.
  • Przestrzeń toologiczna wraz z rozmaitością rzutowaniem π:[f]xx tworzy snop funkcji gładkich na rozmaitości , co oznacza, że rzutowanie to jest lokalnym homeomorfizmem.
  • Można je składać i różniczkowaćSzablon:R.
  • W szczególności kiełki można rozpatrywać dla funkcji f:nkSzablon:R lub dla funkcji holomorficznych na obszarach w przestrzeni lub n[3], gdzie mają zastosowanie w badaniu funkcji analitycznych i powierzchni Riemanna.
  • W zbiorze kiełków funkcji gładkich 𝒞m=𝒞(m)/ można określić w naturalny sposób strukturę pierścienia. Nazywany on jest pierścieniem kiełków w punkcie m klasy 𝒞Szablon:R.

Przypisy

Szablon:Przypisy