Rozciąganie i ściskanie

Z testwiki
Wersja z dnia 12:10, 10 maj 2024 autorstwa imported>Jerszem (growthexperiments-addlink-summary-summary:2|0|0)
(różn.) ← poprzednia wersja | przejdź do aktualnej wersji (różn.) | następna wersja → (różn.)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Najprostszym stanem naprężenia z jakim mamy do czynienia w wytrzymałości materiałów jest stan wywoływany w prostym pręcie pryzmatycznym przez takie obciążenie zewnętrzne jego przekrojów brzegowych (końców pręta), które sprowadza się do powstawania w przekrojach pręta jedynie naprężeń normalnych σn[1]. W zależności od sposobu działania obciążeń, naprężenia te mogą być albo dodatnie (rozciąganie) albo ujemne (ściskanie).

Czyste rozciąganie/ściskanie

W przypadku, gdy w przekrojach brzegowych pręta σn=const, w każdym z przekrojów pośrednich mamy do czynienia z czystym rozciąganiem (lub ściskaniem) osiowym. Do tego przypadku, dzięki zasadzie de Saint VenantaSzablon:R, możemy również sprowadzić przypadek działania osiowych sił skupionych P na końcach. Jednak tym razem założenie, że σn=NA=const (gdzie: A jest polem przekroju, a N=P podłużną siłą przekrojową) spełnione jest dopiero w przekrojach dostatecznie odległych od końców pręta (o 1.0d do 1.5d – d większy z wymiarów przekroju). W pobliżu jego końców rozkład naprężeń σnconst.

Na szkicach pokazano dwa przypadki osiowego rozciągania.

Rozciąganie czyste
Rozciąganie proste

W niektórych źródłachSzablon:R pierwszy z tych przypadków określany jest jako rozciąganie czyste, a drugi jako rozciąganie proste.

W teorii sprężystości dla czystego, osiowego rozciągania (również dla czystego ściskania, tzn. gdy σ<0) korzysta się z tensorów:

  • naprężenia
σij=(σ00000000),
  • odkształcenia
εij=(σE000νσE000νσE),

gdzie:

Emoduł Younga,
νwspółczynnik Poissona.

Tensory te występują w zapisie uogólnionego prawa Hooke’a, którego szczególnym, najprostszym przypadkiem jest elementarny związek σn=Eεn pomiędzy naprężeniem normalnym w poprzecznym przekroju pręta, a wywołanym przez nie, jednostkowym odkształceniem osiowym.

Rozciąganie (ściskanie) mimośrodowe

Dotychczas rozważaliśmy przypadek dokładnie osiowego działania siły podłużnej N, co skutkowało brakiem występowania momentów zginających w przekroju poprzecznym pręta. W praktyce mamy jednak najczęściej do czynienia z takimi przypadkami, w których siła N działa mimośrodowo[2] względem środka ciężkości przekroju poprzecznego i dlatego powoduje w ogólności dwuosiowe zginanie pręta. Oznaczając jego oś przez 0x, a mimośrody działania siły N odpowiednio przez ey i ez, otrzymujemy na naprężenia normalne wzór

σn=NAMzJzy+MyJyz=NA[1eyiy2y+eziz2z],

w którym iy, iz są tzw. promieniami bezwładności przekroju poprzecznegoSzablon:R.

Rdzeń przekroju

Osią obojętną przekroju poprzecznego nazywana jest prosta[3] będąca miejscem geometrycznym punktów, w których spełniony jest warunek σn=0. Równanie tej prostej ma postać

1eyiy2y+eziz2z=0,

z której wynika, że w zależności od wartości mimośrodów ey, ez prosta ta może albo 1) przekrój przecinać albo też 2) leżeć poza tym przekrojem. W przypadku 1) część przekroju jest ściskana, a druga – rozciągana. Przypadek 2) zachodzi, gdy cały przekrój jest ściskany (albo rozciągany). Przy projektowaniu konstrukcji z materiałów o niskiej lub żadnej wytrzymałości na rozciąganie (np. sklepienia łukowe lub mury oporowe budowane z kamieni lub cegieł bez zaprawy) dąży się właśnie do tego, aby jej przekroje pracowały tylko na ściskanie[4].

Rdzeniem przekroju nazywamySzablon:R miejsce geometryczne punktów o takich wartościach współrzędnych ey, ez punktów przyłożenia siły N, które spełniają w całym przekroju poprzecznym pręta warunek σn<0 (albo σn>0).

Rdzeń przekroju jest wielokątem wypukłym, którego wierzchołki odpowiadają liniom ograniczającym kształty konturu przekroju poprzecznego. Boki tego wielokąta – z kolei – odpowiadają wierzchołkom konturu przekroju.

Linia ciśnień

Przy projektowaniu łuków i murów oporowych z materiałów o znikomej wytrzymałości na rozciąganie dąży się do tego, aby we wszystkich projektowanych przekrojach położenie działającej w nich siły podłużnej N (określone przez mimośrody ey i ez) znajdowało się wewnątrz lub na brzegu rdzenia przekroju. Linia łącząca w kolejnych przekrojach punkty o współrzędnych ey i ez nosi nazwę linii ciśnień.

Warunki projektowania

Pręty rozciągane i ściskane projektuje się ze względu na możliwość wystąpienia stanów niebezpiecznychSzablon:R:

  • graniczny stan nośności – naprężenia nie mogą przekroczyć wytrzymałości na ściskanie (rozciąganie) σmax=FxmaxA<Rs(Rr),
  • graniczny stan użytkowania – odkształcenia nie mogą przekraczać wartości dopuszczalnych określonych przez właściwe normy (dotyczy to np. ugięć belek stropowych z uwagi na odpadanie tynku),
  • skrócenie (lub wydłużenie) pręta nie może przekroczyć wartości dopuszczalnej ΔL=|FxlAE|<ΔLdop
lub gdy siła osiowa Fx nie jest stała na długości pręta (jest funkcją zmiennej x): ΔL=|0lFx(x)AEdx|<ΔLdop,
gdzie: l jest długością początkową pręta.

Dodatkowym, istotnym warunkiem jest żądanie, aby pręt nie ulegał wyboczeniu.

Badania wytrzymałościowe

W procesach technologicznych, jakim poddawane są rozmaite materiały, podstawowe znaczenie mają dane dotyczące ich wytrzymałości na rozciąganie i ściskanie.

W przypadku materiałów ciągliwych badania przeprowadzane są na tzw. zrywarkachSzablon:R[5]. Urządzenia te rozciągają próbki materiału o znormalizowanych kształtach i rejestrują wykresy wartości sił rozciągających w funkcji wydłużeń osi próbki. Z wykresów tych można odczytać wartości działających sił, przy których następuje najpierw tzw. płynięcie materiału (granica plastyczności Rpl), a następnie zerwanie próbki (granica wytrzymałości Rr)Szablon:R.

Materiały kruche bywają zazwyczaj badane tylko na ściskanie przy pomocy odpowiednich pras. Interesuje nas w tym przypadku tylko granica wytrzymałości Rs, gdyż w materiałach tych zjawiska płynięcia nie występują.

Poniższe tabele prezentują przykładowe dane dotyczące wytrzymałości ciał stałych na ściskanie i rozciąganie:

Substancja Rs [MPa]
Diament 17 000
Azotek krzemu 3000
Korund 2400
Dwutlenek cyrkonu 2100
Węglik krzemu 2000
Szkło kwarcowe 1100
Porcelana 500
Kość 150
Lód (0 °C) 3
Styropian ~1
   
Substancja Rr [MPa] δ [%]
Włókno szklane 4000 4
Diament 1800
Wolfram 1715 2
Brąz berylowy 1000 <50
Teflon 20 300
Cyna 14 70
Ołów 14 50
Beton 2–5
Styropian 0,3
Nazwa materiałuSzablon:R Rr[kG/cm2] Rs[kG/cm2]
Stal konstrukcyjna 3800 do 4200
Stal maszynowa 3200 do 8000
Stal szynowa 7000 do 8000
Specjalna stal maszynowa 7500 do 10000
Żeliwo szare 1700 do 2500 6000 do 10000
Stopy miedzi 2200 do 5000
Drewno (sosna) 800 400
Kamień 100 do 5000
Beton 50 do 350

gdzie: Rr – wytrzymałość na rozciąganie, Rs – wytrzymałość na ściskanie, δ – względne wydłużenie w chwili zerwania.

Błędem byłoby przypuszczać, że różnica między ściskaniem i rozciąganiem, sprowadza się tylko do uwzględnienia znaku „minus” odpowiednich wielkości występujących we wzorach. W rzeczywistości nigdy praktycznie nie zdarza się sytuacja, w której pręt ściskany zostaje zniszczony na skutek przekroczenia jego wytrzymałości na ściskanie. Wcześniej zachodzi zjawisko wyboczenia polegające na tym, że z powodu niedokładnego wykonania (którego nie da się w praktyce uniknąć) lub też w wyniku zaburzenia struktury samego materiału, pręt jest ściskany mimośrodowo i zaczyna się wyginać. Wtedy w tensorze naprężeń pojawiają się dodatkowe składowe o wartościach niezerowych i mamy do czynienia z zagadnieniem innym[6] niż czyste ściskanie.

Zobacz też

Przypisy

Szablon:Przypisy

Linki zewnętrzne

  1. A. Gawęcki, Podstawy mechaniki konstrukcji prętowych, s. 84, 161, 166, Poznań 1985, Wyd. Politechniki Poznańskiej.
  2. W.Orłowski, L.Słowański, Wytrzymałość materiałów – przykłady obliczeń, s. 418, Warszawa, Arkady, 1966.
  3. S. Piechnik, Wytrzymałość materiałów, s. 127, 142, 187–189, Warszawa-Kraków, PWN, 1980.
  4. J. Szymczyk, Łuki – tablice do obliczeń statycznych, Warszawa, Arkady, 1961.
  5. N.M.Bielajew, Wytrzymałość materiałów, s. 22, 47, 246, Warszawa 1954, Wyd. Ministerstwa Obrony Narodowej.
  6. Timoshenko S.P., Gere J.M., Teoria stateczności sprężystej', Arkady, Warszawa 1963.