Twierdzenie Hahna o rozkładzie

Z testwiki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Twierdzenie Hahna o rozkładzie – twierdzenie teorii funkcji rzeczywistych, mówiące o możliwości rozbicia przestrzeni mierzalnej, na której określona jest przeliczalnie addytywna funkcja zbiorów na dwa zbiory o pewnych szczególnych własnościach. Nazwa twierdzenia pochodzi od nazwiska austriackiego matematyka, Hansa Hahna.

Twierdzenie

Jeśli 𝒜 jest σ-ciałem podzbiorów zbioru X oraz λ:𝒜 jest przeliczalnie addytywną funkcją zbiorów, to istnieje rozkład nazywany rozkładem Hahna dla funkcji λ, tzn. istnieją takie zbiory A,B rozłączne, że

X=AB

oraz, gdy E𝒜 to AE,BE𝒜, a ponadto

λ(AE)0,λ(BE)0.

Kanoniczny rozkład Jordana

Ważnym zastosowaniem istnienia rozkładu Hahna dla przeliczalnie addytywnych funkcji zbiorów jest tzw. twierdzenie o kanonicznym rozkładzie Jordana, mówiące o tym, że każda funkcja λ, taka jak w sformułowaniu twierdzenia o rozkładzie Hahna, daje się zapisać w postaci

λ=λ+λ,

gdzie funkcje λ+,λ, nazywane odpowiednio wahaniem górnym i dolnym funkcji λ, określone są wzorami:

λ+(E)=sup{λ(F):FE,F𝒜},
λ(E)=sup{λ(F):FE,F𝒜}

dla E𝒜.

Funkcję |λ| daną wzorem

|λ|=λ++λ

nazywamy wahaniem całkowitym funkcji λ. Każde z wahań λ+,λ,|λ| jest miarą i przynajmniej jedno z wahań (górne lub dolne) jest miarą skończoną.

Jeżeli zbiory A,BX tworzą rozkład Hahna zbioru X względem λ, to dla każdego E𝒜:

λ+(E)=λ(AE),
λ(E)=λ(BE).

Jeśli λ jest funkcją skończoną (σ-skończoną), to każde z wahań jest miarą skończoną (σ-skończoną). Kanoniczny rozkład Jordana funkcji λ jest w pewnym sensie minimalny. Dokładniej, jeśli λ daje się przedstawić w postaci różnicy dwóch funkcji μ i ν, tzn. λ=μν dla pewnych μ i ν, to

λ+μ oraz λν.

Zobacz też

Bibliografia