Twierdzenie Gleasona-Kahane-Żelazki

Z testwiki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Twierdzenie Gleasona-Kahane-Żelazki – w teorii przemiennych algebr Banacha twierdzenie charakteryzujące funkcjonały liniowo-multiplikatywne na zespolonych, przemiennych algebrach Banacha z jedynką. Twierdzenie udowodnione niezależnie przez Gleasona[1] oraz Kahane i Żelazkę[2].

Wprowadzenie

Niech A będzie algebrą Banacha z jedynką 1. Niech GL(A) oznacza grupę elementów odwracalnych w A oraz niech fA* będzie niezerowym funkcjonałem liniowo-multiplikatywnym na A. Wówczas

  • f(1)=1. Rzeczywiście, f(1)=f(11)=f(1)f(1). Oznacza to, że f(1) jest skalarem równym swojemu kwadratowi, czyli f(1)=0 lub f(1)=1. Pierwszy przypadek jest jednak niemożliwy, ponieważ f jest niezerowym funkcjonałem, a f(a)=f(1)f(a) dla każdego aA, skąd f(1)=1.
  • Dla każdego aGL(A) wartość f(a) jest niezerowa. Rzeczywiście, 1=f(1)=f(a)f(a1).

Twierdzenie Gleasona-Kahane-Żelazki gwarantuje, że te dwie własności charakteryzują funkcjonały liniowo-multiplikatywne na zespolonych przemiennych algebrach Banacha z jedynką.

Twierdzenie

Niech A będzie zespoloną, przemienną algebrą Banacha z jedynką 1 oraz niech fA* będzie ograniczonym, niezerowym funkcjonałem liniowym. Wówczas f jest multiplikatywny wtedy i tylko wtedy, gdy

  • f(1)=1,
  • f(a)0 dla każdego aGL(A).

Innymi słowy f jest multiplikatywny wtedy i tylko wtedy, gdy dla każdego aA wartość f(a) należy do σ(a), tj. widma elementu a.

Przypisy

Szablon:Przypisy

Bibliografia

  • E. Kaniuth, A Course in Commutative Banach Algebras Grad. Texts in Math., vol. 246, Springer, New York (2009), s. 45.
  1. A. M. Gleason, A characterization of maximal ideals, J. d’Anal. Math., 19 (1967), 171–172.
  2. J.-P. Kahane, W. Żelazko, A characterization of maximal ideals in commutative Banach algebras, Studia Math., 29 (1968) 339–343.