Propagacja błędu

Z testwiki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wizualne przedstawienie propagacji błędu pomiarowego: wskutek pojawiania się kolejnych małych błędów w wielu pomiarach i zawężania liczby zmiennych, błąd rośnie[1]

Propagacja błędu, propagacja niepewności, przenoszenie się błędu – statystyczne zjawisko występujące w operacjach dokonywanych na wartościach obarczonych błędem, np. błędem pomiaru.

Propagacja błędu ma miejsce, kiedy mamy do czynienia z niedokładnością wielkości obliczonej na podstawie wielu pomiarów, na których dokonano pewnych działań algebraicznych. Błąd związany z każdą ze zmierzonych wartości wnosi swój wkład do błędu wielkości końcowej.

Gdy zmienne są wartościami pomiarów eksperymentalnych, obarczone są wówczas niepewnością (błędem) ze względu na ograniczenia pomiarowe (np. precyzję urządzenia).

Dla obliczenia niepewności wielkości fizycznej, która zależy od innych wielkości x,y,, które można zmierzyć bezpośrednio, najpierw należy ocenić niepewności niezależnych wielkości. Niepewność jest zazwyczaj definiowana jako błąd bezwzględny. Niepewności mogą być również definiowane jako błąd względny (Δx)/x, zapisywany zazwyczaj jako wartość procentowa. Następnie należy stwierdzić, jaki wpływ mają te niepewności na niepewność ostatecznego wyniku.

Reguła pierwiastka kwadratowego w doświadczeniach zliczeniowych

Dla przypadkowych zdarzeń ze skończonym średnim prawdopodobieństwem, jeśli w czasie t została zliczona ilość n to najlepsze przybliżenie średniej wielkości opisuje wzór

S(t)=n±n.

Ogólna reguła przenoszenia błędów dla wielkości nieskorelowanych

Jeśli f(x1,x2,,xn) jest dowolną funkcją od x1,x2,,xn to

sf=(fx1sx1)2++(fxnsxn)2.

Pochodne cząstkowe

Dane: X=f(A1,A2,A3,,An)

Błąd bezwzględny
|ΔX|=i=1n(|fAi||ΔAi|)=|fA1||ΔA1|+|fA2||ΔA2|++|fAn||ΔAn|
Wariancja
σX2=i=1n((fAiσAi)2)=(fA1σA1)2+(fA2σA2)2++(fAnσAn)2

Przykładowe zastosowanie

Eksperyment polega na przeprowadzeniu pomiaru napięcia na oporniku oraz natężenia płynącego przezeń prądu, oznaczonych odpowiednio U oraz I, celem określenia rezystancji oznaczonej poprzez R która, zgodnie z prawem Ohma, jest równa R=U/I.

Znając wyniki pomiaru wraz z ich błędami, I±σI oraz U±σU, można wyznaczyć błąd rezystancji σR następująco:

σRσU2(1I)2+σI2(UI2)2.

Przykładowe obliczenia

Poniżej przedstawiono obliczenie propagacji błędu dla funkcji arcus tangens, jako przykład użycia pochodnych cząstkowych do obliczenia propagacji niepewności.

Niech:

f(x)=arctg(x),

gdzie σx błędem bezwzględnym pomiaru x. Pochodna cząstkowa f(x) po x jest równa:

fx=11+x2.

Zatem wykorzystując propagację błędu można wyznaczyć:

σfσx1+x2,

gdzie σf jest bezwzględnym błędem propagowanym.

Kombinacje liniowe

Niech fk(x1,x2,,xn) będzie zbiorem m funkcji liniowych n zmiennych: x1,x2,,xn ze współczynnikami kombinacji Ak1,Ak2,,Akn,(k=1m).

fk=inAkixi or 𝐟=𝐀𝐱

oraz niech Σx oznacza macierz kowariancji dla x:

Σx=(σ12cov12cov13cov12σ22cov23cov13cov23σ32)

Zatem współczynniki macierzy kowariancji Σf są opisane wzorem:

Σijf=knnAikΣkxAj:Σf=𝐀Σx𝐀.

Jest to ogólna forma propagacji błędu ze zbioru pewnych zmiennych na zbiór innych zmiennych. Gdy błędy x są nieskorelowane, wyrażenie upraszcza się do:

Σijf=knAik(σk2)xAjk.

Nawet gdy błędy zmiennych x są nieskorelowane, błędy f są zawsze skorelowane

Wyrażenie ogólne dla pojedynczej funkcji f przyjmuje prostszą formę:

f=inaixi:f=𝐚𝐱
σf2=injnaiΣijxaj=𝐚Σ𝐱𝐚𝐭.

Przykłady

Poniższa tabela ukazuje przykłady wariancji funkcji rzeczywistych zmiennych A,B, ze standardowym odchyleniem σA,σB, współczynnikiem korelacji ρAB oraz jednoznacznie określonymi stałymi a,b.

Funkcja fA fB Wariancja
f=aA a σf2=a2σA2
f=aA±bB a b σf2=a2σA2+b2σB2±2abcovAB
f=AB B A (σff)2(σAA)2+(σBB)2+2σAσBABρAB
f=AB 1B AB2 (σff)2(σAA)2+(σBB)22σAσBABρAB
f=aA±b ±baA±b1 σffbσAA
f=aln(±bA) aA σfaσAA
f=alog(A) aAln10 σfaσAAln(10)
f=ae±bA ±bae±bA σffbσA
f=a±bA ±a±bAbln(a), σffbln(a)σA

Dla zmiennych nieskorelowanych termy kowariancji są równe zero. Wyrażenia dla funkcji złożonych mogą zostać przybliżone poprzez złożenie funkcji prostszych. Dla przykładu, poprzez mnożenie, zakładając brak korelacji danych:

f=AB(C);(σff)2(σAA)2+(σBB)2+(σCC)2.

Przypisy

Szablon:Przypisy

Bibliografia

Linki zewnętrzne

  1. Objaśnienie rysunku na stronie 174. Rouaud, M., 2013. Probability, Statistics and Estimation Propagation of Uncertainties in Experimental Measurement.