Krzywa Lissajous

Z testwiki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Doświadczenie Lissajous z kamertonami

Krzywa Lissajous, wym. [lisaʒu], figury Lissajous bądź Bowditchakrzywa parametryczna wykreślona przez punkt materialny wykonujący drgania harmoniczne w dwóch wzajemnie prostopadłych kierunkach[1].

Dana jest równaniem parametrycznym:

{x(t)=Asin(at+δ)y(t)=Bsin(bt)

Nazwy pochodzą od nazwisk Nathaniela Bowditcha, który opisał rodzinę tych krzywych w 1799, oraz Jules’a Antoine’a Lissajous, który badał je używając do tego drgających kamertonów z umocowanymi do nich zwierciadełkami.

Rodzaje

Kształt krzywych jest szczególnie uzależniony od współczynnika ab. Dla współczynnika równego 1, krzywa jest elipsą, ze specjalnymi przypadkami okrąg:

A=B,δ=π2 (zob. pi i radian),

oraz odcinek:

δ=0.

Inne wartości współczynnika dają bardziej złożone krzywe, które są zamknięte, tylko gdy ab jest liczbą wymierną.

Występowanie

Jedną z metod uzyskiwania krzywych Lissajous jest podanie na wejścia oscyloskopu, pracującego w trybie XY, dwóch sygnałów sinusoidalnych o częstotliwościach pozostających w stosunku ab. Ciekawy efekt uzyskuje się również, gdy stosunek tych częstotliwości jest minimalnie różny od ilorazu dwóch niskich liczb naturalnych: dzięki płynnej zmianie fazy (parametru δ) uzyskuje się iluzję trójwymiarowego obrotu krzywej. W najprostszym przypadku, gdy ab, uzyskuje się efekt „obracającej się monety”.

Inną metodą jest wykorzystanie wahadła o specjalnej konstrukcji. Wahadło takie posiada dwie różne efektywne długości (w prostopadłych do siebie płaszczyznach), więc generuje drgania złożone[2][3].

Krzywe Lissajous są także czasem wykorzystywane w projektach graficznych jako element logo (np. w Australian Broadcasting Corporation).

Przykłady

Poniżej zamieszczono przykłady krzywych[4] Lissajous o parametrach δ=π2, a – nieparzyste, b – parzyste, |ab|=1.

Zobacz też

Szablon:Commonscat

Przypisy

Szablon:Przypisy

Bibliografia

Linki zewnętrzne

Szablon:Kontrola autorytatywna

  1. Szablon:Encyklopedia PWN
  2. Szablon:Cytuj pismo
  3. Szablon:Cytuj książkę
  4. Л.Г. Лойцянский, А.И. Лурье, Курс теореитической механики, Гос. Издат. Технико-теоретической литературы, Москва 1954