Ciało algebraicznie domknięte

Z testwiki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Ciało algebraicznie domknięte F – takie ciało, w którym każdy wielomian stopnia co najmniej pierwszego jednej zmiennej ma pierwiastek w F.[1]

Równoważnie można je zdefiniować jako ciało, które nie ma nietrywialnych rozszerzeń algebraicznych: z tego, że K jest rozszerzeniem algebraicznym F, wynika, że K=F.

Każde ciało jest podciałem pewnego ciała algebraicznie domkniętego. Rozszerzenie ciała F, które jest algebraiczne i jest ciałem algebraicznie domkniętym, nazywamy domknięciem algebraicznym ciała F. Za przykład niech posłuży ciało liczb rzeczywistych. Ciało to nie jest algebraicznie domknięte: wielomian w(x)=x2+1 nie ma pierwiastków w tym ciele. Domknięciem algebraicznym ciała liczb rzeczywistych jest jednak ciało liczb zespolonych (dla powyższego wielomianu pierwiastkami w ciele liczb zespolonych są i oraz i).

Ponieważ dla każdego ciała F istnieje jego rozszerzenie K będące ciałem algebraicznie domkniętym, a zbiór elementów algebraicznych nad F należących do K jest rozszerzeniem algebraicznym F oraz ciałem algebraicznie domkniętym, dla każdego ciała istnieje jego algebraiczne domknięcie.

Twierdzenie mówiące o tym, że ciało liczb zespolonych jest ciałem algebraicznie domkniętym, nazywa się „zasadniczym twierdzeniem algebry” i pociąga za sobą istotne konsekwencje, jak chociażby fakt, że każdą macierz o współczynnikach zespolonych można sprowadzić do postaci Jordana.

Jedną z najważniejszych własności ciał algebraicznie domkniętych jest twierdzenie Hilberta o zerach:

Jeśli F jest ciałem algebraicznie domkniętym, to dla każdych liczb naturalnych n,m i dla dowolnych wielomianów f1(X1,X2,,Xn),,fm(X1,X2,,Xn) o współczynnikach z ciała F następujące warunki są równoważne:

  • układ równań f1(X1,X2,,Xn)=0,,fm(X1,X2,,Xn)=0 ma rozwiązanie w F;
  • ideał (f1(X1,X2,,Xn),,fm(X1,X2,,Xn)) jest ideałem właściwym pierścienia wielomianów F[X1,X2,,Xn].

Innymi słowy, taki układ równań nie ma rozwiązań wtedy i tylko wtedy, gdy jest sprzeczny, tzn. gdy istnieją wielomiany g1(X1,X2,,Xn),,gm(X1,X2,,Xn) o współczynnikach z ciała F takie, że

g1f1++gmfm=1.

Domknięcie algebraiczne ciała p

Nie istnieją ciała skończone, algebraicznie domknięte. Oznacza to, że istnieją ciała nieskończone o skończonej charakterystyce. Przykładem takiego ciała może być algebraiczne domknięcie ciała GF(3)=3={0,1,2}:

Dla każdego k=1,2, istnieje jedyne ciało GF(3k) o 3k elementach. Na przykład ciało GF(32) można reprezentować jako 3(2)={0,1,2,α,α+1,α+2,2α,2α+1,2α+2}, gdzie α2=2.

Dla każdego m,n{0}, GF(3m)GF(3n) wtedy i tylko wtedy, gdy m jest dzielnikiem liczby n. Więc dla każdego m,n można znaleźć skończone ciało C zawierające GF(3m) i GF(3n), np ciało GF(3mn). Z tego możemy wywnioskować, że suma wszystkich ciał GF(3n) jest znowu ciałem, które oznaczamy 3.

Każdy wielomian ze współczynnikami w ciele 3 ma w rzeczywistości współczynniki w pewnym ciele skończonym GF(3n), więc ma pierwiastek w pewnym skończonym rozszerzeniu ciała GF(3n); to rozszerzenie musi być ciałem skończonym o charakterystyce 3, tzn. pewnym ciałem GF(3n)3.

Więc ciało 3 (zbiór nieskończony, ale przeliczalny) jest algebraicznie domknięte.

Domknięcie algebraiczne ciała liczb wymiernych

Domknięcie algebraiczne ciała liczb wymiernych nazywamy ciałem liczb algebraicznych. Jest ono (przeliczalnym) podciałem ciała liczb zespolonych; elementy ciała nazywamy liczbami algebraicznymi; pozostałe liczby zespolone nazywamy liczbami przestępnymi. Georg Cantor udowodnił, że ciało jest przeliczalne, a ciała i są nieprzeliczalne. Dowód Cantora, używający metod z zapoczątkowanej przez niego teorii monogości, był nową konstrukcją liczb przestępnych; Liouville w 1844 r. znalazł liczby przestępne używając metody z teorii liczb.

Nieprzywiedlność wielomianów

Ciało F jest ciałem algebraicznie domkniętym wtedy i tylko wtedy, gdy jedynymi nieprzywiedlnymi w nim wielomianami są wielomiany stopnia pierwszego[2].

Przypisy

Szablon:Przypisy

Bibliografia

  1. Szablon:Cytuj
  2. Bolesław Gleichgewicht, Algebra, Oficyna Wydawnicza GiS, Wrocław 2004, Szablon:ISBN, s. 311, Wniosek 16.2.