Chińskie twierdzenie o resztach

Z testwiki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Szablon:Dopracować Chińskie twierdzenie o resztach – jedno z podstawowych twierdzeń w teorii liczb[1], które mówi, że dla dowolnych parami względnie pierwszych liczb naturalnych n1,n2,,nk oraz dowolnych liczb całkowitych y1,y2,,yk istnieje liczba całkowita x0 spełniająca układ kongruencji

xy1(modn1)xy2(modn2)xyk(modnk).

Ponadto, jeśli liczba xo spełnia powyższy układ, to liczba x1 spełnia ten układ wtedy i tylko wtedy, gdy

x1x0(modn1n2nk).[2]

Nazwa twierdzenia związana jest z chińskim matematykiem Sun Zi, który około roku 100 naszej ery rozwiązał problem znajdowania tych liczb całkowitych, które przy dzieleniu przez 3, 5 oraz 7 dają odpowiednio reszty 2, 3 i 2Szablon:Odn.

Algorytm rozwiązywania układu kongruencji

Istnieje algorytm obliczania x na podstawie takiego układu równań.

Mianowicie, niech

M=n1n2n3nk

oraz Mi=M/ni(ik). Wówczas na podstawie założenia ni oraz Mi są względnie pierwsze, tzn. korzystając z rozszerzonego algorytmu Euklidesa istnieją takie liczby całkowite fi,gi(ik), że

fini+giMi=1.

Niech ei=giMi(ik).

Wówczas

ei1 (mod ni)

oraz

ei0 (mod nj)

gdy ji.

Wtedy x zdefiniowany wzorem

x=i=1kyiei

spełnia powyższy układ kongruencji, jest to jedno z rozwiązań – pozostałe różnią się o wielokrotność M.

Przykład

Dany jest układ kongruencji:

x3 (mod4),
x4 (mod5),
x1 (mod7).

Używając metody generowania kolejnych wielokrotności (która jest mało wydajnym algorytmem, aczkolwiek prawdopodobnie najlepszym do obliczania ręcznie):

Ogólne rozwiązanie pierwszego równania to 3+4t
Znajdujemy najmniejsze takie t, że x=3+4t spełnia drugie równanie:
3(0),7(1),11(2),15(3),19(4).
Najmniejsze takie t to 4.
Z dwóch pierwszych równań otrzymujemy zatem kongruencję x19(mod20).
Ogólne rozwiązanie dwóch pierwszych równań to 19+(45)k.
Znajdujemy najmniejsze takie k, że x=19+20k spełnia trzecie równanie:
19(0),39(1),59(2),79(3),99(4).
Czyli najmniejsze rozwiązanie to 99, a ogólne 99+(457)r.

Uogólnienie

Niech R będzie pierścieniem przemiennym z jedynką, a I1,I2,,In jego ideałami. Jeśli są one parami względnie pierwsze, tj.

Ii+Ij=R,(ij,i,jn),

to naturalny homomorfizm

ϕ:RR/I1×R/I2××R/In

zdefiniowany przez warstwy elementu względem ideałów

ϕ(a)=(a+I1,a+I2,,a+In)

jest epimorfizmem.

Wersja dla liczb wynika z zastosowania twierdzenia do pierścienia liczb całkowitych, będącego pierścieniem ideałów głównych.

Przypisy

Szablon:Przypisy

Bibliografia

Literatura dodatkowa

Linki zewnętrzne

Szablon:Teoria liczb

Szablon:Kontrola autorytatywna