Notacja strzałkowa

Z testwiki
Wersja z dnia 07:43, 23 paź 2024 autorstwa imported>Blakocha (Zgodnie z definicją 3↑↑↑3 = 3↑↑(3↑↑↑2). Jeżeli ma być inaczej, proszę o założenie konta lub wpis w dyskusji z uzasadnieniem. Wycofano ostatnią zmianę treści (wprowadzoną przez 83.20.156.231) i przywrócono wersję 74578923 autorstwa Blakocha)
(różn.) ← poprzednia wersja | przejdź do aktualnej wersji (różn.) | następna wersja → (różn.)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Notacja strzałkowa Knutha – metoda zapisywania bardzo dużych liczb wprowadzona przez amerykańskiego matematyka Donalda Knutha w 1976[1]. Podstawowa idea tej metody jest oparta na iterowanym potęgowaniu, w sposób podobny do tego jak potęgowanie jest iterowanym mnożeniem, mnożenie jest iterowanym dodawaniem, a dodawanie jest iterowaną inkrementacją. Celem tej notacji było zapisanie bardzo dużych liczb, których nawet zapisanie w postaci wykładniczej było trudne lub praktycznie niemożliwe do wykonania. Tempo wzrostu w szybko rosnącej hierarchii wynosi fω(n).

Definicja

Z potęgowaniem jako podstawą:

anb={abdla n=11dla n>1  b=0an1(an(b1))inaczej

dla wszystkich liczb całkowitych a,b,n z a0,n1,b0.

Dodatkowo w sekcji Inne przykłady wykazano, że:

an1=a

Z mnożeniem jako podstawą[2]:

anb={a*bdla n=01dla n1  b=0an1(an(b1))inaczej

dla wszystkich nieujemnych liczb całkowitych a,b,n.

Dla n=1 otrzymamy zwykłe potęgowanie (34=34), dla n=2 tetrację, dla n=3 Szablon:Link-interwiki itd. (ang. n-Szablon:Link-interwiki)[2].

Przykłady

33=333=333=7625597484987

35=3(3(3(33)))=33333

333=33=3(32)=3(33)=3(333)=3(333)=3(333)

Opis notacji

Dla skrócenia zapisu dużą ilość strzałek zastępuje się ich liczbą umieszczoną po prawej stronie strzałki w indeksie górnym:

ab=a3b

ab=a4b

a n razy b=anb

Konstrukcja

a1b=a×a××a

a2b=aaa

a3b=aaa

a4b=aaa

anb=an1an1n1a

gdzie a występuje po prawej stronie równań zawsze dokładnie b razy.

Inne przykłady

  • a1=a1=a.
a1=a(a0)=a1=a,
an+11=an(an+10)=an1,
a stąd indukcyjnie uzasadniamy, że an1=a dla wszystkich n.
  • 22=22=4,
22=2(21)=22=4,
2n+12=2n(2n+11)=2n2
i stąd indukcyjnie uzasadniamy, że 2n2=4 dla wszystkich n.

Liczba Grahama

Szablon:Osobny artykuł Oznaczmy G1=343. Wtedy G2=3G13, G3=3G23, itd. Liczbę G64 nazywamy liczbą Grahama.

Zobacz też

Przypisy

Szablon:Przypisy

Szablon:Wielkie liczby