Rachunek różnicowy

Z testwiki
Wersja z dnia 15:04, 14 paź 2024 autorstwa imported>Tomasz59 (Rachunek różnicowy na funkcjach ze zbioru liczb naturalnych)
(różn.) ← poprzednia wersja | przejdź do aktualnej wersji (różn.) | następna wersja → (różn.)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Podstawowe typy różnic skończonych

Trzy typy różnic skończonych: backward (w tył), central (centralna), forward (w przód). Różnica centralna wokół x daje najlepsze przybliżenie pochodnej funkcji w punkcie x.

Podstawowym pojęciem rachunku różnicowego jest pojęcie różnic skończonych. Rozważa się trzy podstawowe typy różnic skończonych: różnica w przód, różnica w tył oraz różnica centralna.

Różnica w przód Δh[f] dla funkcji f używa wartości funkcji w punktach x+h i x:

Δh[f](x)=f(x+h)f(x)

W zależności od zastosowania odległość h może być zmienna lub stała.

Gdy nie jest podane, h domyślnie przyjmuje wartość 1, czyli

Δ[f](x)=Δ1[f](x)=f(x+1)f(x)

Różnica w tył h[f] używa wartości funkcji w punktach x i xh, zamiast wartości w punktach x+h i x:

h[f](x)=f(x)f(xh)=Δh[f](xh)

Różnica centralna δh[f] określona wzorem:

δh[f](x)=f(x+h2)f(xh2)
=Δh/2[f](x)+h/2[f](x)

Pochodna funkcji jednej zmiennej i wzór różnicowy

Pochodną funkcji zmiennej rzeczywistej F: pochodną definiuje się za pomocą granicy ilorazu różnicowego

limh0f(x+h)f(x)h

W matematyce dyskretnej odpowiednikiem tego wzoru jest wzór różnicowy:

f(x+h)f(x)h=Δh[f](x)h

Różnice skończone dla funkcji wielu zmiennych

Oblicza się także różnice skończone w przypadku funkcji wielu zmiennych; są one dyskretnym odpowiednikiem pochodnych cząstkowych. Np. dla pochodnych pierwszego i drugiego rzędu mamy następujące wzory:

f(x,y)xf(x+h,y)f(xh,y)2h
f(x,y)yf(x,y+k)f(x,yk)2k
2f(x,y)x2f(x+h,y)2f(x,y)+f(xh,y)h2
2f(x,y)y2f(x,y+k)2f(x,y)+f(x,yk)k2
2f(x,y)xyf(x+h,y+k)f(x+h,yk)f(xh,y+k)+f(xh,yk)4hk

Rachunek różnicowy na funkcjach ze zbioru liczb naturalnych

W przypadku funkcji zmiennej rzeczywistej F: pochodną definiuje się jako

limh0f(x+h)f(x)h

W dziedzinie ciągów liczbowych czy w kombinatoryce operujemy na funkcjach o dziedzinie liczb naturalnych, F:. W tym przypadku do wartości f(x) możemy się zbliżyć najbliżej na odległość równą 1, czyli obliczamy f(x+1). Dlatego Δf(x)=f(x+1)f(x).

Odpowiednikiem funkcji potęgowej o wykładniku całkowitym jest tu tzw. potęga krocząca ubywająca xm_ lub przyrastająca xm. Działanie operatora Δ na funkcję xm_ daje w wyniku:

Δ(xm_)=(x+1)m_xm_=mxm1_.

Jest to wzór analogiczny do pochodnej funkcji potęgowej D(xm)=mxm1.

Operator Δ, podobnie jak operator D jest przekształceniem liniowym:

Δ(f+g)=Δ(f)+Δ(g),
Δ(cf)=cΔ(f).

Istnieje operacja odwrotna do różnicowania – jest to sumowanie, dyskretna analogia całki. Występuje ona również w wersji nieoznaczonej i oznaczonej. W szczególności

xm_δx={xm+1_m+1m1Hxm=1,

co przypomina wzór na całkę xmdx.

Przekształcenie Abela jest dyskretnym odpowiednikiem całkowania przez części.

Zobacz też

Bibliografia

W języku polskim

  • Z. Fortuna, B. Macukow, J. Wąsowski, Metody numeryczne Podręczniki akademickie Elektronika, informatyka, telekomunikacja, Warszawa: Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, 1982, s. 285–312.
  • D. Potter, Metody obliczeniowe fizyki, fizyka komputerowa, Warszawa: PWN, 1982, s. 19–43.
  • J. Szmelter, Metody komputerowe w mechanice, Warszawa: PWN, 1980, s. 150–157.
  • A. Ralston, Wstęp do analizy numerycznej, Warszawa: PWN, 1971.

W innych językach

Linki zewnętrzne

Szablon:Działy matematyki