Wzór Leibniza

Z testwiki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Wzór Leibniza – wzór pozwalający obliczyć n-tą pochodną iloczynu funkcji[1]. Został wprowadzony przez niemieckiego matematyka Gottfrieda Leibniza.

Wzór

Niech f i g będą funkcjami różniczkowalnymi i mającymi pochodne aż do rzędu n włącznie. Wtedy pochodna n-tego rzędu iloczynu fg wyraża się wzorem:

Szablon:Wzór

gdzie (nk) to symbol Newtona (współczynnik dwumianowy), a f(0):=f. Wzór ten możemy też przedstawić, używając notacji wielowskaźnikowej:

α(fg)=βα(αβ)(αβf)(βg).

Dowód

Wzór

dnf(x)g(x)dxn=i=0n(ni)f(i)(x)g(ni)(x)

udowodnimy, używając indukcji matematycznej (zupełnej) ze względu na n.

Dla n=1 otrzymujemy:

df(x)g(x)dx2=(10)f(0)(x)g(1)(x)+(11)f(1)(x)g(0)(x),
f(1)(x)g(x)+f(x)g(1)(x)=f(1)(x)g(x)+f(x)g(1)(x).

Teraz udowodnimy ten wzór dla n+1, przy założeniu, że jest on spełniony dla n

dn+1f(x)g(x)dxn+1=ddxdnf(x)g(x)dxn=ddx(i=0n(ni)f(i)(x)g(ni)(x))=(i=0n(ni)f(i+1)(x)g(ni)(x))+(i=0n(ni)f(i)(x)g(ni+1)(x)).

Weźmy teraz dla pierwszego członu i=i+1.

dn+1f(x)g(x)dxn+1=(i=1n+1(ni1)f(i)(x)g(ni+1)(x))+(i=0n(ni)f(i)(x)g(ni+1)(x))=i=0n+1((ni1)+(ni))f(i)(x)g(ni+1)(x)=i=0n+1(n+1i)f(i)(x)g(n+1i)(x).

Uogólnienie

Istnieje podobny wzór, zachodzący dla r funkcji f1,,fr różniczkowalnych i mających pochodne aż do n-tego rzędu włącznie. Pochodna n-tego rzędu iloczynu f1fr=Πi=1rfi wyraża się wzorem:

Szablon:Wzór

gdzie

(nn1,n2,,nr):=n!n1!,n2!,,nr!

oznacza współczynnik multimianowy. Sumowanie we wzorze Szablon:LinkWzór odbywa się po wszystkich liczbach naturalnych (łącznie z 0), których suma daje n.

Dowód

Dowód przeprowadzimy poprzez indukcję ze względu na r. Dla r=2 wzór Szablon:LinkWzór staje się zwykłym wzorem Leibniza Szablon:LinkWzór:

dndxni=12fi(x)=n1+n2=n(nn1,n2)i=12dnidxnifi(x)=n1=0n(nn1,(nn1))dn1dxn1f1(x)dnn1dxnn1f2(x)=n1=0nn!n1!(nn1)!dn1dxn1f1(x)dnn1dxnn1f2(x).

Zakładamy więc, że wzór Szablon:LinkWzór zachodzi dla pewnej liczby naturalnej r>2. Udowodnimy, że wynika z niego wzór dla r+1 funkcji f1,,fr,fr+1. Na początek zapiszmy

i=1r+1fi(x)=(fr+1(x))(i=1rfi(x)).

Skorzystajmy teraz ze zwykłego wzoru Leibniza dla dwóch funkcji, fr+1 oraz i=1rfi:

dndxn(fr+1(x))(i=1rfi(x))=nr+1=0n(nnr+1)(dnr+1dxnr+1fr+1(x))(dnnr+1dxnnr+1i=1rfi(x))

(wyrażenie nr+1 odgrywa rolę wskaźnika i i jest dobrane dla zachowania ciągłości oznaczeń w dalszych przekształceniach). Na mocy założenia indukcyjnego, wiemy, czemu równa się ostatni z nawiasów:

(dnnr+1dxnnr+1i=1rfi(x))=n1++nr=nnr+1(nnr+1n1,n2,,nr)i=1rdnidxnifi(x).

Kolejno wstawiając rozpisane wyrażenie z nawiasu i stosując własności sumy, otrzymujemy:

dndxn(fr+1(x))(i=1rfi(x))=nr+1=0n(nnr+1)(dnr+1dxnr+1fr+1(x))(n1++nr=nnr+1(nnr+1n1,n2,,nr)i=1rdnidxnifi(x))=nr+1=0nn1++nr=nnr+1(nnr+1)(nnr+1n1,n2,,nr)(dnr+1dxnr+1fr+1(x))(i=1rdnidxnifi(x)).

Korzystając z faktu, że dla liczb n,n1,,nr,nr+1 zachodzi

(nnr+1n1,n2,,nr)(nnr+1)=(nnr+1)!n1!n2!nr!n!nr+1!(nnr+1)!=n!n1!n2!nr+1!=(nn1,n2,,nr,nr+1),

otrzymujemy

dndxn(fr+1(x))(i=1rfi(x))=nr+1=0nn1++nr=nnr+1(nn1,n2,,nr+1)(dnr+1dxnr+1fr+1(x))(i=1rdnidxnifi(x)).

Dla ustalonego nr+1 ostatnie dwa nawiasy wymnażają się do wspólnej postaci

(dnr+1dxnr+1fr+1(x))(i=1rdnidxnifi(x))=(i=1r+1dnidxnifi(x)).

Dla ustalonego nr+1, sumowanie w wewnętrznej sumie odbywa się po wszystkich liczbach n1,,nr, których suma daje nnr+1. Ale ponieważ robimy tak dla każdego nr+1, od 0 do n, to w efekcie sumujemy po wszystkich liczbach n1,,nr,nr+1, których suma daje n i wszystkie składniki po prawej stronie można zebrać pod jedną sumę

dndxn(i=1r+1fi(x))=n1++nr+nr+1=n(nn1,n2,,nr+1)(i=1r+1dnidxnifi(x)),

co kończy dowód indukcyjny.

Przypisy

Szablon:Przypisy

Bibliografia

Linki zewnętrzne

Szablon:Rachunek różniczkowy

Szablon:Kontrola autorytatywna