Prawo indukcji elektromagnetycznej Faradaya

Z testwiki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Prawo indukcji elektromagnetycznej Faradaya – prawo oparte na doświadczeniach Faradaya z 1831 roku. Z doświadczeń tych Faraday wywnioskował, że w zamkniętym obwodzie znajdującym się w zmiennym polu magnetycznym pojawia się siła elektromotoryczna indukcji równa szybkości zmian strumienia indukcji pola magnetycznego przechodzącego przez powierzchnię rozpiętą na tym obwodzie. Prawo to można wyrazić wzorem[1]:

=dΦBdt,

gdzie:

ΦB – strumień indukcji magnetycznej,
dΦBdt – szybkość zmiany strumienia indukcji magnetycznej.

Jeżeli w miejscu pętli umieści się zamknięty przewodnik o oporze R, wówczas w obwodzie tego przewodnika popłynie prąd o natężeniu I:

I=1RdΦBdt.

Przy czym strumień indukcji magnetycznej w tym wzorze jest całkowitym strumieniem magnetycznym, zarówno wywołanym przez źródła zewnętrzne, jak i wywołany prądem płynącym w przewodniku. Minus we wzorze jest konsekwencją zasady zachowania energii i oznacza, że siła elektromotoryczna jest skierowana w ten sposób, aby przeciwdziałać przyczynie jej powstania, czyli zmianom strumienia pola magnetycznego (reguła Lenza).

W przypadku zwojnicy o N zwojach, wzór na siłę elektromotoryczną indukcji można zapisać w postaci:

=NΔΦΔt.

Wzór wynikający z prawa Faradaya można przedstawić w postaci całkowej:

=l𝑬d𝒍=ddtS𝑩d𝑺,

gdzie:

– siła elektromotoryczna powstająca w pętli,
𝑬 – natężenie indukowanego pola elektrycznego,
l – długość pętli,
d𝒍 – nieskończenie krótki odcinek skierowany pętli,
S – powierzchnia zamknięta pętlą o długości l,
𝑩 – indukcja magnetyczna.

W postaci różniczkowej prawo wyraża wzór:

×𝑬=𝑩t

będący jednym z równań Maxwella.

Przypisy

Szablon:Przypisy

Linki zewnętrzne

Szablon:Kontrola autorytatywna