Metoda Kleina

Z testwiki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Metoda Kleina – metoda prognozowania na podstawie szeregów czasowych. Pozwala na konstrukcję modelu uwzględniającego tendencję rozwojową oraz wahania okresowe.

Postać modelu Kleina:

yt=f(t)+i=1r1αiQi+ξt,

gdzie:

f(t) – funkcja trendu,
Qii-ta zmienna zero-jedynkowa przyjmująca wartość jeden dla fazy o numerze i oraz zero dla pozostałych faz cyklu,
r – liczba faz cyklu.

W sumie występuje o jeden składnik mniej, gdyż zakładamy, że funkcja trendu zawiera wyraz wolny β0. Przy r składnikach sumy dodanie stałej do β0 i odjęcie jej od αi,i=1r nie zmieniałoby wartości yt, jeden parametr jest więc nadmiarowy.

W szczególności dla liniowej funkcji trendu f(t)=tβ+β0 model przyjmuje postać:

yt=tβ+β0+α1Q1+α2Q2++αr1Qr1+ξt.

Jak widać, współczynnik β0 wchodzi do sumy dla każdego t, natomiast αi tylko dla t=i+kr,k=0,1,.

Można zmienić bazę współczynników za pomocą przekształcenia:

α'0=β0,
α'i=β0+αi,i=1r1.

Otrzymamy wtedy bardziej elegancką postać modelu:

yt=tβ+α'0Q0+α'1Q1+α'2Q2++α'r1Qr1+ξt,

czyli:

yt=tβ+α't mod r+ξt.

Parametry modelu są zwykle estymowane metodą najmniejszych kwadratów (choć możliwe jest też zastosowanie innej metody regresji liniowej, np. regresji medianowej). Estymatory parametrów są wtedy powiązane zależnością:

α'i^=yiβ^ti,

gdzie:

α'i^ – estymator parametru α'i,
β^ – estymator parametru β,
yi – średnia wartość zmiennej prognozowanej w i-tej fazie cyklu,
ti – średnia wartość zmiennej czasowej w i-tej fazie cyklu.

Bibliografia

  • Maria Cieślak (red.), Prognozowanie gospodarcze. Metody i zastosowania, s. 92.