Kąt równoległości

Z testwiki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Szablon:Spis treści Kąt równoległości odpowiadający odległości a – w geometrii hiperbolicznej kąt między prostopadłą, wyprowadzoną z punktu A znajdującego się w odległości d od prostej p, a promieniem r równoległym[1] do prostej p wyprowadzonym z punktu A. Kąt równoległości nazywany jest także kątem Łobaczewskiego i oznaczany jest przez Π(d)[2].

Istnieje taka stała R zależna od skali odległości w przestrzeni hiperbolicznej, że jeśli d jest odległością punktu A od prostej p, to:

Π(d)=2arctgedR[3].
Dwa kąty Łobaczewskiego wyprowadzone z punktu A; promienie równoległe do prostej (kolor niebieski) zaznaczono kolorem purpurowym, a odcinek prostopadły – kolorem zielonym.

Jeśli B jest takim punktem prostej p, że odcinek AB jest prostopadły do p, to możemy napisać:

Π(AB)=BAM=NAB,

gdzie punkty M i Npunktami w nieskończoności.

Kąty Łobaczewskiego w modelu Poincarégo oznaczone purpurową literą α.

Własności

  • Wzór na kąt równoległości można też zapisać następująco:
tghdR=cosΠ(d).

Wystarczy w tym celu do wzoru

cosα=1tg2α21+tg2α2

podstawić α=Π(d), a następnie skorzystać ze wzoru

tgΠ(d)2=edR

oraz licznik i mianownik powstałego ułamka pomnożyć przez edR.

  • Z punktu A można wyprowadzić dwa różne promienie równoległe do prostej p. Oba te promienie są położone symetrycznie względem prostopadłej do prostej p poprowadzonej z punktu A i dlatego tworzą z tą prostopadłą ten sam kąt Π(AB)[4].
  • Na rysunku mamy dwa przystające trójkąty asymptotyczne prostopadłe: ABN i ABM. Z własności trójkątów asymptotycznych prostopadłych wynika, że Π(AB) jest funkcją.
  • Jeśli AB>CD, to Π(AB)<Π(CD). Zatem funkcja Π(x) jest funkcją różnowartościową[5].
  • Trójkąt NAM jest trójkątem podwójnie asymptotycznym. Kąt przy wierzchołku A jest równy 2Π(AB). Pozostałe kąty zgodnie z twierdzeniem Bolyai są kątami zerowymi.
  • limd0Π(d)=π2,limdΠ(d)=0[6].

Zobacz też

Przypisy

Szablon:Przypisy

Bibliografia

  1. Słowo równoległość należy tu rozumieć w sensie Łobaczewskiego, tzn. chodzi o dwie skrajne proste wśród nieskończenie wielu prostych nie mających wspólnego punktu z prostą daną (S. Kulczycki, Geometria nieeuklidesowa, PWN, Warszawa 1956, s. 70).
  2. Szablon:Cytuj książkę
  3. Szablon:Cytuj książkę
  4. Coxeter, op. cit., s. 313.
  5. Coxeter, op. cit., s. 314–316.
  6. Математическая энциклопедия, T. 3, op. cit., s. 404.