Emisja dwuprotonowa

Rozpad dwuprotonowy – przemiana jądra atomowego, podczas której emitowane są jednocześnie dwa protony ze stanu podstawowego. Jest to bardzo rzadki proces jądrowy, zachodzący dla nielicznych jąder protono-nadmiarowych (zawierających więcej protonów niż neutronów). Konkurencją dla tego rozpadu jest przemiana beta plus. Należy go wyraźnie odróżnić od dwóch kolejno zachodzących emisji protonów; jest on możliwy do zaobserwowania tylko wtedy, gdy pojedynczy rozpad protonowy jest wzbroniony z powodów energetycznych.

Rozpad ten po raz pierwszy został zaobserwowany w 2001 r., przez grupę M. Pfütznera z Uniwersytetu Warszawskiego, w laboratorium GSI w Darmstadt. Badany był egzotyczny izotop żelaza – Fe-45. Obecnie znane są trzy izotopy, dla których zachodzi rozpad dwuprotonowy: Fe-45, Ni-48 i Zn-54.

Schemat rozpadu Fe-45:

${}_{26}^{45}\text{Fe}\to {}_{24}^{43}\text{Cr}+2{}_1^1\text{p}$

Linki zewnętrzne

• Strona Zakładu Spektroskopii Jądrowej, opisująca badania nad rozpadem 2p