Zdolność emisyjna

Z testwiki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Zdolność emisyjna ciała – wielkość fizyczna określająca możliwość emisji elektromagnetycznego promieniowania termicznego przez to ciało. Jest funkcją temperatury ciała i częstotliwości emitowanego promieniowania ε(T,ν). Zdolność emisyjna ciała znajdującego się w temperaturze T do emisji promieniowania o częstotliwości ν równa jest energii promieniowania o częstotliwości z zakresu (ν,ν+dν) emitowanej z powierzchni 1 m² w ciągu 1 s lub krócej, strumieniowi energii promieniowania Φ emitowanemu z powierzchni 1 m². Definicję tę wyraża wzór

ε(T,ν)=1StdEdν=1SdΦdν[ε]=Wm2Hz.

Względna zdolność emisyjna

Najwyższą zdolność emisyjną w dowolnej temperaturze ma ciało doskonale czarne (wartość z definicji wynosi 1), zaś najniższą – ciało doskonale białe (wartość 0). Dla innych ciał można określić ich zdolność emisyjną jako iloraz zdolności emisyjnej badanego ciała i ciała doskonale czarnego

εw(T,ν)=ε(T,ν)εCDC(T,ν).

Parametr ten nazywa się względną zdolnością emisyjną. Jedne z najwyższych wartości (>0,9) osiąga on dla substancji takich jak sadza, woda, lód, czy azbest. Bardzo niskie wartości tego parametru (<0,1) mierzy się z kolei dla wielu metali pozbawionych warstwy tlenków z powierzchni i wypolerowanych. Według przyjętej definicji względna zdolność emisyjna jest bezwymiarowa.

Uwaga: W wielu podręcznikach, szczególnie autorów anglojęzycznych, zdolność emisyjna rozumiana jest jako względna zdolność emisyjnaSzablon:Odn.

Całkowita zdolność emisyjna

Łączna zdolność emisyjna dla wszystkich częstotliwości nosi nazwę całkowitej zdolności emisyjnej. Określa ją wzór

εc(T)=0ε(T,ν)dν[εc]=Wm2.

Dla danego ciała wielkość ta zależy tylko od jego temperatury.

Szablon:Zobacz też

Zobacz też

Przypisy

Szablon:Przypisy

Bibliografia

Szablon:Kontrola autorytatywna