Stosunek sygnału do szumu

Z testwiki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Szablon:Inne znaczenia Stosunek sygnału do szumu (Szablon:J, Szablon:Ang.) – miara porównująca poziom sygnału użytecznego (informacja) do poziomu szumu tła (niepożądany sygnał). Jest definiowana jako stosunek mocy sygnału użytecznego do mocy szumu tła i jest często wyrażona w decybelach (dB).

W urządzeniach elektronicznych oraz w telekomunikacji analogowej i cyfrowej określa wyrażoną najczęściej w dB wartość stosunku mocy sygnału użytecznego w zadanym paśmie częstotliwościowym do poziomu szumów w tym samym paśmie częstotliwościowym.

SNR dla różnych systemów modulacji

Modulacja amplitudowa (AM)

Stosunek sygnału do szumu dla kanału jest dany przez:

(SNR)C,AM=Ac2(1+ka2P)2WN0

gdzie:

P – moc sygnału,
W – szerokość wiązki (w Hz),
ka – indeks modulacji amplitudowej.

Wyjściowy stosunek sygnału do szumu (odbiornika AM) jest dany:

(SNR)O,AM=Ac2ka2P2WN0

Modulacja częstotliwościowa (FM)

Stosunek sygnału do szumu dla kanału jest dany przez:

(SNR)C,FM=Ac22WN0

Wyjściowy stosunek sygnału do szumu (odbiornika FM) jest dany:

(SNR)O,FM=Ac2kf2P2N0W3

gdzie:

W – szerokość kanału (w Hz),
Ac – amplituda,
kf – indeks modulacji częstotliwościowej.

Zobacz też

Szablon:Kontrola autorytatywna