Reprezentacja Polski w futsalu mężczyzn
Szablon:Reprezentacja sportowa infobox Reprezentacja Polski w futsalu – zespół piłkarski, reprezentujący Rzeczpospolitą Polską w meczach i sportowych imprezach międzynarodowych, powoływany przez selekcjonera, w którym mogą występować wyłącznie zawodnicy posiadający obywatelstwo polskie. Za jego funkcjonowanie odpowiedzialny jest Polski Związek Piłki Nożnej (Grupa ds. Futsalu, działająca w ramach Komisji ds. Futsalu i Piłki Plażowej PZPN)[1].
Aktualny skład
Kadra na dwumecz z Mołdawią[2][3]
Ostatnio powołani
Gracze powołani do reprezentacji Polski w ciągu ostatnich 12 miesięcy:
¹ – wycofany z kadry z powodu kontuzji
² – zakończył karierę reprezentacyjną
- powołany do reprezentacji U-19
Historia
W 1991 r. powołano – działającą w ramach Polskiego Związku Piłki Nożnej – Komisję ds. Futsalu (wówczas pod nazwą Komisja Mini Piłki Nożnej)[5]. Pod koniec tego samego roku do Polskiego Związku Piłki Nożnej trafiło zaproszenie na jeden z eliminacyjnych turniejów 2. Mistrzostw Świata, organizowanych przez FIFA. To wydarzenie stało się impulsem do utworzenia – w styczniu 1992 r. – futsalowej reprezentacji Polski, bowiem piłkarska centrala podjęła decyzję o przystąpieniu biało-czerwonych do walki o mundial. Funkcję selekcjonera powierzono Krzysztofowi Sobieskiemu, który pod koniec kariery zawodniczej poznał tajniki halowego futbolu w Stanach Zjednoczonych. Ostatecznie do boju o MŚ 1992 stanęło 10 reprezentacji europejskich, które podzielono na dwie 5-drużynowe grupy. Pierwsza grupa rozgrywała turniej eliminacyjny w Katanii, zaś druga w kwietniu 1992 r. w Walencji. Polacy trafili do drugiej z nich, a ich rywalami zostały reprezentacje Czechosłowacji, Hiszpanii, Węgier i Wspólnoty Niepodległych Państw. Według ówcześnie obowiązujących przepisów FIFA, krajowe reprezentacje w tej odmianie futbolu musiały składać się z piłkarzy amatorów niezgłoszonych z żadnym klubie zawodowym 11-osobowej piłki nożnej.
Po kilku tygodniach organizacyjno-sportowych przygotowań powołano drużynę, która miała powalczyć o dobry wynik w debiutanckiej imprezie. Z uwagi na brak wolnych terminów, przed wylotem do Hiszpanii nie zdążono rozegrać ani jednego oficjalnego meczu, więc pierwsze spotkanie międzypaństwowe reprezentacja rozegrała już podczas wspomnianego turnieju kwalifikacyjnego – 21 kwietnia 1992 w Burjassot koło Walencji – przeciwko Wspólnocie Niepodległych Państw remisując 7:7 (3:4), zaś pierwszego w dziejach gola zdobył dla niej Artur Załęcki (gracz Vulcana Warszawa). W swym drugim pojedynku – rozegranym 22 kwietnia 1992 w Riba-roja de Túria – narodowa reprezentacja odniosła swe pierwsze zwycięstwo, pokonując 3:2 (3:1) wspólną reprezentację Czech i Słowacji. Po remisie 3:3 (1:1) z Węgrami (23 kwietnia 1992 w Burjassot) uzyskała ona awans do zaplanowanego w Hongkongu turnieju finałowego, zaś na koniec uległa (25 kwietnia 1992 w Burjassot) gospodarzom 1:7 (1:3), zajmując tym samym 2. miejsce w końcowej tabeli (awans do MŚ uzyskały 3 czołowe ekipy: Hiszpania, Polska i Wspólnota Niepodległych Państw)[6].
Latem 1992 r. obowiązki trenera reprezentacji przejął Andrzej Góral. Przygotowania do mundialu były bardzo krótkie, a najdłuższe zgrupowanie trwało 5 dni (dla porównania, zgrupowanie reprezentacji Hongkongu trwało około pół roku). W październiku 1992 r. biało-czerwoni po raz pierwszy oficjalnie zaprezentowali się w kraju – podczas rozgrywanego we Władysławowie (Cetniewie) towarzyskiego turnieju o Puchar Interbanku (ówczesnego głównego sponsora reprezentacji) – pokonując w inauguracyjnym spotkaniu Łotwę 10:2 (8:0), następnie ulegając Czechom 0:1 (0:0) i pokonując Rosję 9:2 (3:2). Powołania do 12-osobowej kadry na MŚ całkowicie uwzględniały wytyczne FIFA, bowiem trener Andrzej Góral wybrał najprawdziwszych amatorów, grających na co dzień najwyżej w ówczesnej III lidze. Nie było to oczywistością w przypadku paru innych zakwalifikowanych do mistrzostw drużyn. Funkcję kapitana powierzono Józefowi Żymańczykowi, zaś ewenementem na skalę światową był Piotr Przychodzeń, który nigdy nie grał – ani nawet nie trenował – w drużynie tradycyjnego futbolu, zaś w kadrze futsalowej rozegrał wszystkie spotkania od pierwszego z reprezentacją Wspólnoty Niepodległych Państw, a następnie wszystkie na MŚ. W azjatyckim turnieju Polacy pewnie przeszli I fazę (I rundę grupową). 15 listopada 1992, na inaugurację, będącą zarazem meczem otwarcia mistrzostw pokonali gospodarzy 4:2 (2:1)[7], a następnie – dwa dni później – Nigerię 5:4 (3:1)[8], co dało awans do II rundy grupowej, stanowiącej ćwierćfinały. W ostatnim spotkaniu I etapu ulegli 2:3 (2:3) Argentynie[9] co spowodowało, że w końcowej tabeli grupy A zajęli 2. miejsce. W II fazie przegrali wszystkie 3 pojedynki: 0:2 (0:0) z Iranem, 1:4 (0:3) z Belgią i 3:7 (1:5) z Hiszpanią.
Niespodziewanie dobry występ w MŚ doprowadził na przełomie 1992 i 1993 r. do poważnych zmian organizacyjnych rodzimego futsalu, czego skutkiem było przekształcenie Wydziału Piłki Nożnej Pięcioosobowej PZPN w – dysponujące znacznie większą autonomią – Polskie Towarzystwo Piłki Nożnej Pięcioosobowej, ściśle ze związkiem współpracujące (które podpisało również umowę o współpracy z TKKF oraz Polską Partią Przyjaciół Piwa). Pojawiło się kilku mniejszych sponsorów z całej Polski. Na początku stycznia 1993 r. pracę z reprezentacją rozpoczął Janusz Kupcewicz (wcześniej asystent Andrzeja Górala), z którym wiązano spore nadzieje. Przyjęto długofalową strategię działania, polegającą na stopniowym wprowadzaniu do kadry licznej grupy młodych zawodników, którzy mieli korzystać z wiedzy i autorytetu medalisty MŚ 1982 oraz doświadczeń starszych graczy, a za główny cel obrano awans do "eksperymentalnych" Mistrzostw Europy 1996, dający jednocześnie kwalifikację do Mistrzostw Świata 1996. Sprzyjał temu terminarz, bowiem do października 1995 r. nie zaplanowano żadnych meczów o stawkę. Jednak pod wodzą Janusza Kupcewicza reprezentacja Polski rozegrała jedynie 5 spotkań towarzyskich, z których na uwagę zasługują: zwycięstwo 8−2 nad Słowacją w Gliwicach oraz wyjazdowe porażki 0:6 i 2:5 z Czechami).
W styczniu 1994 r. – jak się okazało na zaledwie 3 miesiące – reprezentację objął Michał Globisz (wcześniej asystent Janusza Kupcewicza), z którą oprócz 4 meczów towarzyskich (m.in. przegrane 4:9 i 4:7 z Holandią) wziął udział w – rozegranym w marcu w Mediolanie – silnie obsadzonym Turnieju FIFA. W międzyczasie kadra straciła głównego sponsora – Interbank. Jesienią 1994 r. obowiązki selekcjonera powierzono Romanowi Sowińskiemu, który – jak do tej pory – okazał się być najdłużej pracującym na tym stanowisku trenerem. Znacząco odmłodził on zespół narodowy i od początku przyjął strategię gry przeciw możliwie jak najsilniejszym rywalom, by podnosić poziom gry poprzez podpatrywanie najlepszych "w praniu". Dlatego pierwsze spotkania pod opieką Romana Sowińskiego to głównie porażki, w tym jedna wysoka 4:11 (2:4) w Egerze z Węgrami. Brakiem awansu zakończył się również turniej eliminacyjny do Mistrzostw Europy 1996, przeprowadzony w dniach 24-29 października 1995 w Holandii. W gronie 6 drużyn reprezentacja Polski zajęła zaledwie 4. miejsce[10], ulegając 4:6 Azerbejdżanowi, 1:2 Holandii i 4:7 Chorwacji, remisując 0:0 ze Słowacją i pokonując 3:1 Czechów.
Do połowy listopada 1998 r. reprezentacja Polski rozgrywała wyłącznie mecze towarzyskie, przygotowujące do eliminacji Mistrzostw Europy 1999, z których na uwagę zasługuje zwycięstwo 7:1 (2:1) nad Holandią w Legnicy w dniu Narodowego Święta Niepodległości 1997 r. Turniej kwalifikacyjny do ME 1999 z udziałem Polaków odbył się w Dubrowniku w dniach 18-21 listopada 1998 z udziałem 4 zespołów. "Biało-czerwoni", zajęli w nim 2. miejsce i po raz kolejny nie wywalczyli promocji do finałów ME (wygrana 13:5 nad Słowacją oraz remisy 7:7 z Chorwacją i 3:3 z Andorą)[11]. W październiku 2000 r. - po wygraniu turnieju eliminacyjnego w Zabrzu (m.in. ogranie 3:0 Portugalii)[12] - "biało-czerwoni" po raz pierwszy w historii uzyskali awans do Mistrzostw Europy. Na turnieju finałowym w 2001 przegrali wszystkie trzy spotkania grupowe, ostatecznie zajmując 8. miejsceSzablon:R. W 2003 r. została powołana reprezentacja U-21, a w 2010 r. – reprezentacja U-19. Po Euro trener Roman Sowiński zrezygnował z posady selekcjonera[13]. Zastąpił go na krótko Leszek Latacz, a jego w 2002 Marek Bęben. Za kadencji Marka Bębna Polska pokonała Włochy w Legnicy, ale też zaliczyła blamaż w Moskwie z Rosją (1:10). Polska pod wodzą trenera zagrała też w eliminacjach do MŚ 2004 w Chińskim Tajpej, pokonała Azerbejdżan 6:1 i 13:0 Cypr w cypryjskiej Larnace. Po przegranym 2:7 w Chorzowie i 2:7 w Lizbonie (r. 4:14) barażu z Portugalią Polska nie awansowała na ten turniej, a PZPN nie przedłużył umowy z Markiem Bębnem. Zastąpił go Stanisław Kwiatkowski. Przygodę zaczął w 2004 r. od blamażu w Sarajewie w el. ME 2005, porażek z Bośnią 3:5, Włochami 2:11 i remisu z Macedonią Płn. 1:1, skończył ją w tym samym roku. Na dwumecz z Portugalią w 2005 r. zastąpił go Mirosław Nowicki. W lutym 2005 selekcjonerem został 24 letni wówczas Tomasz Aftański. Za jego kadencji gra się poprawiła, pokonaliśmy 3:2 Rosję, do dziś jedyne zwycięstwo. Za jego kadencji w Krośnie w 2006 r. pokonaliśmy 16:0 Anglię, co do dziś jest najwyższym zwycięstwem Polaków w historii. W lutym 2007 r. po turnieju eliminacyjnym w Pinto po pokonaniu Cypru (8:0), Macedonii Północnej (2:1) Polacy przegrali 0:5 z Hiszpanią, tracąc awans, a po tym turnieju Tomasz Aftański został odwołany. Zastąpił go Leszek Latacz, który w eliminacjach MŚ 2008 też nie osiągnął sukcesu. Wygrał co prawda 10:1 z Anglią i 6:2 z Macedonią, ale przegrał z Węgrami 2:6 i to nas pozbawiło awansu. W 2009 r. mieliśmy trzech selekcjonerów, początkiem roku był to Tadeusz Wolny, któremu powierzono walkę o awans na Euro 2010 na Węgrzech. Wprawdzie zremisowaliśmy 2:2 z Finlandią, ale ze względu na występ Bartłomieja Nawrata, który miał pauzować za czerwoną kartkę UEFA zweryfikowała mecz jako walkower 0:5 na korzyść Finów[14]. Potem Polska przegrała 3:4 z Azerami i 1:8 z Portugalią. Potem trenerem był Gerard Juszczak, a we wrześniu zastąpił go Vlastimil Bartosek. W 2011 r. przegraliśmy dwa turnieje eliminacyjne: do ME 2012 po dwóch remisach 2:2 z Macedonią i Białorusią oraz porażce 0:6 z Portugalią i MŚ 2012 po porażkach 2:5 z Włochami i 3:9 z Rumunią. Został on zwolniony pod koniec 2012 r. Zastąpił go Klaudiusz Hirsch. Poprowadził Polskę w 9 meczach: zwycięstwie 6:0 z Mołdawią, remisie 0:0 z Mołdawią, dwóch porażkach (1:3 i 1:5) z Portugalią, dwóch porażkach z Ukrainą (0:3 i 2:6), w przegranych meczach w kwalifikacjach ME 2014 z Serbią (0:2 [0:0]), Portugalią (2:5[2:2]) i Grecją (3:4[1:0]). W kwietniu 2013 r. zrezygnował z posady selekcjonera. Zastąpił go Andrea Bucciol. Za jego kadencji graliśmy głównie Turnieje 4 Państw, pokonaliśmy też po raz pierwszy Ukrainę (5:1 i 3:1) i graliśmy w Krośnie turniej eliminacyjny do Euro 2016 w Serbii. Zremisowaliśmy 0:0 z Białorusią, przegraliśmy 2:3 (1:2) z Finlandią i 3:6 (3:3) z Włochami zajmując ostatnie miejsce w grupie. Pod koniec lipca 2015 r. Andrea Bucciol został zwolniony. Zastąpił go Andrzej Bianga. Za jego kadencji otarliśmy się o awans na MŚ 2016. Przegrana 2:6 z Portugalią, a potem dwa zwycięstwa (8:1 z Rumunią po 3 golach Bartłomieja Nawrata i 3:2 z Norwegią) awansowaliśmy do baraży o MŚ 2016. Tam w Szczecinie zremisowaliśmy 1:1 (0:1) i przegraliśmy 0:7 (0:5) na wyjeździe z Kazachstanem. W dwumeczu było 8:1 dla Kazachów, po tym dwumeczu Andrzej Bianga i jego asystent Błażej Korczyński poddali się do zarządu PZPN, ten jednak nie chciał zmiany trenera. Później było widać poprawę gry Biało-czerwonych. W kwietniu 2017 r. w Elblągu kwalifikacje do Euro 2018 zaczęła Polska od porażki 0:4 (0:1) z Serbią. Potem Polska pokonała 4:2 (3:2) z Mołdawią i zremisowała 1:1 (1:1) z Hiszpanią. Jako najlepsza drużyna z 3. miejsc z 4 punktami i bilansem bramkowym 5:7 Polska wzięła udział w barażach o Euro przeciwko Węgrom, wygrywając w łącznym stosunku 7:6 – 1:2 (0:1) w Miskolcu i 6:4 (2:2) w Koszalinie, zapewniając sobie pierwszy od 17 lat awans do mistrzostw Europy. W październiku Andrzej Bianga zrezygnował z prowadzenia reprezentacji, a zastąpił go Błażej Korczyński. Zaczął od remisu 6:6 i przegranej 1:3 ze Słowenią na wyjeździe. Potem Polska pokonała Gruzję 4:2 i 3:1. Ostatni sprawdzian przed Euro, przegrany 0:7 (0:2) mecz z Włochami nie napawał optymizmem przed Euro. Ale Polska sensacyjnie zremisowała 1:1 (0:0) z Rosją dzięki wyśmienitej postawie Michała Kałuży w bramce i gola Michała Kubika na 9 sekund przed końcem. W drugim meczu Polska przegrała 1:5 (0:4) z Kazachstanem. Jedynego gola zdobył Dominik Solecki. W 2019 r. Polska w Zielonej Górze przegrała 2:3 (2:1) z Gruzją, 1:2 (0:0) z Finlandią i 1:4 (1:3) z Hiszpanią odpadając z kwalifikacji do MŚ 2021. Przez słaby wynik w rundzie głównej eMŚ Polska eliminacje do ME 2022 musiała zaczynać od preeliminacji na Malcie. Polska pokonała 5:2 Grecję, 6:0 Szwecję i 11:0 Maltę awansując do rundy głównej eliminacji. Z powodu pandemii COVID 19 Polska więcej meczów nie zagrała. Nie odbył się zaplanowany na kwiecień dwumecz z Portugalią na wyjeździe, dwumecz z Brazylią zaplanowany na wrzesień, ani wyjazdowy dwumecz z Łotwą. Kadra spotkała się w Szamotułach w połowie września, ale zgrupowanie się przedłużyło z powodu wykrycia COVID-19 u jednego z zawodników. W 2021 r. Polska grała eliminacje do Euro 2022. Zremisowała z Portugalią w Mafrze 2:2 (1:0), przegrała z nią w Łodzi 0:3 (0:2), pokonała w dwumeczu w Łodzi Norwegię 3:0 (1:0) i 4:1 (2:0). Na koniec zremisowała w Pradze z Czechami 3:3 (2:2) i pokonała je 8:5 (3:3) w Opolu zapewniając sobie drugi z rzędu awans na Mistrzostwa Europy. Warto wspomnieć, że za kadencji Błażeja Korczyńskiego pokonaliśmy po raz pierwszy w historii Serbię 4:1 (0:1) w grudniu 2019 r. w Lubinie, po raz pierwszy od 2002 r. Finlandię 4 października w chorwackim Porecu 4:0 (2:0) oraz po raz pierwszy od 1998 r. Słowenię 5:2 (2:0) w Lasko 20 grudnia 2021. Na mistrzostwach Europy 2022 Polska przegrała 1:3 (1:3) z Chorwacją, zremisowała 2:2 (1:0) ze Słowacją i przegrała 1:5 (1:2) z Rosją zajmując ostatnie miejsce w grupie z 1 punktem odpadając po fazie grupowej[15]. W czerwcu 2022 r. Polska wygrała towarzyski turniej w Chorwacji Futsal Week, w którym zajęła pierwsze miejsce wygrywając 3:0 (2:0) z Chorwacją (po raz pierwszy w historii), 2:1 (2:1) z Czarnogórą, 4:1 (2:1) z BiH oraz przegrywając 3:5 (1:4) z Węgrami[16]Szablon:Doprecyzuj.
We wrześniu 2022 r. Polska rozpoczęła eliminacje do MŚ 2024 od zwycięstwa z Grecją 3:0 (2:0), następnie przegrała 3:4 (1:2) z AzerbejdżanemSzablon:Fakt. W rewanżu w Atenach Polska pokonała Grecję 4:1 (2:0) zapewniając sobie co najmniej awans do Elite Round[17]. Z kolei 7 marca 2023 Polska wygrała 7:2 (2:0) w Koszalinie z Azerbejdżanem po raz pierwszy od 2003 r., tym zwycięstwem zapewniła sobie udział w Elite Round eliminacji[18]. W czerwcu 2023 r. Polska drugi rok z rzędu wygrała turniej w Chorwacji Futsal Week po pokonaniu San Marino 9:0 (5:0) i Szwecji 6:3 (2:1)[19]. We wrześniu Polska rozpoczęła Elite Round eliminacji do Mistrzostw Świata 2024. Polska w Koszalinie przegrała 1:2 (0:2) z Serbią[8] i pokonała Ukrainę 3:2 (2:2), mimo że przegrywali 0:2[6]. Polska tym samym po raz pierwszy wygrała z Ukrainą w meczu o stawkę i trzeci ogólnie, w Mielcu z kolei Polska wygrała 7:2 z Belgią[20]. W rewanżu Polska w Roosdaal Polacy pokonali Belgię 3:1[21], dzięki czemu objęli prowadzenie w grupie z dwupunktową przewagą znaleźli się w najlepszej sytuacji w kontekście awansu na mundial w XXI wieku: wystarczyło wygrać mecz z Ukrainą w Łodzi i/lub wygrać mecz z Serbią na wyjeździe i liczyć na potknięcie Ukraińców w meczu z Belgią, a jak Ukraina wygra, wystarczy remis z Ukrainą w Łodzi. W piątek 15.12 Polska wygrała z Serbią i do awansu potrzebuje minimum remisu z Ukrainą[22]
Rok 2023 kadra zakończyła z mieszanymi uczuciami. Z jednej strony, „biało-czerwoni” pewnie awansowali do fazy grupowej rundy elitarnej eliminacji do MŚ. Po pięciu kolejkach prowadzili w niej z dorobkiem 12 punktów. W ostatnim meczu podejmowali u siebie Ukrainę i wystarczał im remis do tego, aby awansować na mundial pierwszy raz od 1992 r. Niestety w najważniejszym meczu nie dali rady i przegrali 3:5. Ostatecznie, z drugiej rundy eliminacji MŚ awansowały dwie najlepsze drużyny z każdej grupy. Awans wywalczyła Ukraina, a Polacy w barażach zmierzyli się z Chorwacją[23], przegrywając u siebie 2:3 (2:1) i remisując na wyjeździe 2:2 (0:1)[24]. Eliminacje ME 2026 Polacy zaczęli od zwycięstwa 4:1 z Turcją, następnie pokonali Słowację. Dwumecz z reprezentacją Mołdawii wymagał od Polaków dużo cierpliwości, jednak Polacy wygrali 3:1 (0:0) na wyjeździe i 3:0 (0:0) w Lubinie, zapewniając sobie minimum drugie miejsce w grupie, a awans na mistrzostwa Europy mogą zapewnić sobie w przypadku wygranej z Turcją, przy jednoczesnym niewygraniu z Mołdawią przez Słowaków. Jeśli Słowacja wygra z Mołdawią, a Polska z Turcją, w Bratysławie Polakom wystarczy remis.
Lista meczów[15]
Selekcjonerzy
Lista wszystkich selekcjonerów reprezentacji Polski w futsalu[25].
| Imię i nazwisko | Okres pracy |
|---|---|
| Szablon:Flaga Krzysztof Sobieski | 1992 |
| Szablon:Flaga Andrzej Góral | 1992 |
| Szablon:Flaga Janusz Kupcewicz | 1993–1994 |
| Szablon:Flaga Michał Globisz | 1994–1995 |
| Szablon:Flaga Roman Sowiński | 1995–2001 |
| Szablon:Flaga Leszek Latacz | 2001–2002 |
| Szablon:Flaga Marek Bęben | 2002–2004 |
| Szablon:Flaga Stanisław Kwiatkowski | 2004 |
| Szablon:Flaga Władysław Łach | 2004 |
| Szablon:Flaga Mirosław Nowicki | 2005 |
| Szablon:Flaga Tomasz Aftański | 2005–2007 |
| Szablon:Flaga Leszek Latacz | 2007–2008 |
| Szablon:Flaga Andrzej Bianga | 2008 |
| Szablon:Flaga Tadeusz Wolny | 2008–2009 |
| Szablon:Flaga Gerard Juszczak | 2009 |
| Szablon:Flaga Vlastimil Bartošek | 22.09.2009–25.10.2012 |
| Szablon:Flaga Klaudiusz Hirsch | 19.11.2012–17.04.2013 |
| Szablon:Flaga Andrea Bucciol | 22.05.2013–31.07.2015 |
| Szablon:Flaga Andrzej Bianga | 06.08.2015–25.10.2017 |
| Szablon:Flaga Błażej Korczyński | 25.10.2017– |
Sztab szkoleniowy
Sztab szkoleniowy reprezentacji Polski w futsalu[26][27]
| Stanowisko | Osoba |
|---|---|
| Selekcjoner | Szablon:Flaga Błażej Korczyński |
| Asystenci selekcjonera | Szablon:Flaga Samuel Jania |
| Trener bramkarzy | Szablon:Flaga Tomasz Ulfik |
| Analitycy | Szablon:Flaga Krzysztof Stasiak |
| Lekarz | Szablon:Flaga Łukasz Białek |
| Fizjoterapeuci | Szablon:Flaga Joachim Faber |
| Kierownik | Szablon:Flaga Mateusz Gołas |
| Media | Szablon:Flaga Jakub Rejmoniak |
| Rzecznik prasowy | Szablon:Flaga Rafał Kędzior |
| Team manager | Szablon:Flaga Bartosz Łaski |
Rozgrywki międzynarodowe
| Mistrzostwa Świata | Eliminacje | ||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Gospodarz – Rok | Wynik | M | Z | R | P | BZ | BS | M | Z | R | P | BZ | BS | Selekcjonerzy | |
| Szablon:Państwo – 1989 | Nie wzięła udziału | - | - | - | - | - | - | - | |||||||
| Szablon:Państwo – 1992 | 8. miejsce | 6 | 2 | 0 | 4 | 15 | 22 | 4 | 1 | 2 | 1 | 14 | 19 | Sobieski, Góral[28] | |
| Szablon:Państwo – 1996 | Nie zakwalifikowała się | 5 | 1 | 1 | 3 | 12 | 16 | Sowiński | |||||||
| Szablon:Państwo – 2000 | 4 | 3 | 0 | 1 | 21 | 6 | Sowiński | ||||||||
| Szablon:Państwo – 2004 | 4 | 2 | 0 | 2 | 23 | 15 | Bęben | ||||||||
| Szablon:Państwo – 2008 | 3 | 2 | 0 | 1 | 18 | 9 | Latacz | ||||||||
| Szablon:Państwo – 2012 | 3 | 1 | 0 | 2 | 10 | 18 | Bartosek | ||||||||
| Szablon:Państwo – 2016 | 5 | 2 | 1 | 2 | 14 | 17 | Bianga | ||||||||
| Szablon:Państwo – 2021 | 3 | 0 | 0 | 3 | 4 | 9 | Korczyński | ||||||||
| Szablon:Flaga Uzbekistan – 2024 | 12 | 7 | 1 | 4 | 44 | 26 | Korczyński | ||||||||
| Razem | 1 z 10 turniejów | 6 | 2 | 0 | 4 | 15 | 22 | 41 | 18 | 5 | 18 | 147 | 123 | ||
| Mistrzostwa Europy | Eliminacje | ||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Gospodarz – Rok | Wynik | M | Z | R | P | BZ | BS | M | Z | R | P | BZ | BS | Selekcjonerzy | |
| Szablon:Państwo – 1996 | Nie zakwalifikowała się | 5 | 1 | 1 | 3 | 12 | 16 | Sowiński[29] | |||||||
| Szablon:Państwo – 1999 | 3 | 1 | 2 | 0 | 23 | 15 | Sowiński | ||||||||
| Szablon:Państwo – 2001 | 8. miejsce | 3 | 0 | 0 | 3 | 6 | 18 | 3 | 3 | 0 | 0 | 20 | 6 | Sowiński | |
| Szablon:Państwo – 2003 | Nie zakwalifikowała się | 3 | 2 | 0 | 1 | 17 | 8 | Bęben | |||||||
| Szablon:Państwo – 2005 | 3 | 0 | 1 | 2 | 6 | 17 | Kwiatkowski | ||||||||
| Szablon:Państwo – 2007 | 3 | 2 | 0 | 1 | 10 | 6 | Aftański | ||||||||
| Szablon:Państwo – 2010 | 3 | 0 | 0 | 3 | 4 | 17 | Wolny | ||||||||
| Szablon:Państwo – 2012 | 3 | 0 | 2 | 1 | 4 | 10 | Bartosek | ||||||||
| Szablon:Państwo – 2014 | 3 | 0 | 0 | 3 | 5 | 11 | Hirsch | ||||||||
| Szablon:Państwo – 2016 | 3 | 0 | 1 | 2 | 5 | 9 | Bucciol | ||||||||
| Szablon:Państwo – 2018 | 11. miejsce | 2 | 0 | 1 | 1 | 2 | 6 | 5 | 2 | 1 | 2 | 12 | 13 | Bianga, Korczyński[30] | |
| Szablon:Państwo – 2022 | 15. miejsce | 3 | 0 | 1 | 2 | 4 | 10 | 9 | 6 | 2 | 1 | 42 | 16 | Korczyński | |
| Szablon:Państwo i Szablon:Państwo – 2026 | Kwalifikacje w trakcie | 4 | 4 | 0 | 0 | 16 | 3 | Korczyński | |||||||
| Razem | 3 z 13 turniejów | 8 | 0 | 2 | 6 | 12 | 34 | 50 | 21 | 10 | 19 | 176 | 138 | ||
Turnieje towarzyskie
- Zwycięstwo w Turnieju Państw Wyszehradzkich: 2003, 2005, 2007
- Zwycięstwo w Futsal Week: 2022, 2023
Historyczne mecze
Debiut
- Burjassot (Hiszpania), 21 kwietnia 1992 Szablon:Flaga WNP 7−7 (3-4) Polska Szablon:Flaga (eliminacje MŚ)
- Bramki dla Polski: Józef Żymańczyk 3, Artur Załęcki, Roman Derda, Sylwester Przychodzień, Wiesław Lipka.
- Skład: Kazimierz Kucharski, Roman Derda, Marek Ćwik, Józef Żymańczyk, Sylwester Przychodzeń, Krzysztof Mikołajewski, Artur Załęcki, Andrzej Antos, Wiesław Lipka, Zbigniew Pawela.
Najwyższe zwycięstwo
- Krosno, 23 października 2006 Szablon:Flaga Polska 16−0 Szablon:ReprezentacjaL (towarzyski)
Najwyższa porażka
- Moskwa (Rosja) – 6 lutego 2003 Szablon:Reprezentacja 10−1 Polska Szablon:Flaga (towarzyski)
- Sarajewo (Bośnia i Hercegowina), 30 stycznia 2004 Szablon:Flaga Polska 2−11 Szablon:ReprezentacjaL (eME)
Pierwsze zwycięstwo
- Riba-roja de Túria (Hiszpania), 22 kwietnia 1992 Szablon:Flaga Polska 3−2 Szablon:ReprezentacjaL (eMŚ)
Pierwszy mecz eliminacyjny do mistrzostw świata
- Burjassot (Hiszpania), 21 kwietnia 1992 Szablon:Flaga WNP 7−7 Polska Szablon:Flaga (eMŚ)
Pierwszy mecz na mistrzostwach świata
- Hongkong, 15 listopada 1992 Szablon:Reprezentacja 2−4 Polska Szablon:Flaga (MŚ)
Pierwszy mecz eliminacyjny do mistrzostw Europy
- Dubrownik (Chorwacja), 18 listopada 1998 Szablon:Flaga Polska 13−5 Szablon:ReprezentacjaL (eME)
Pierwszy mecz na mistrzostwach Europy
- Moskwa (Rosja), 22 lutego 2001 Szablon:Flaga Polska 1−2 Szablon:ReprezentacjaL (ME)
Bilans meczów z innymi reprezentacjami
- Stan na 12 marca 2025, po meczu z Mołdawią[31]
Zobacz też
Bibliografia
- Szablon:Cytuj książkę
- Szablon:Cytuj książkę
- Szablon:Cytuj książkę
- Szablon:Cytuj książkę
- Statystyki reprezentacji Polski w futsalu mężczyzn
Przypisy
- ↑ Szablon:Cytuj stronę
- ↑ Szablon:Cytuj
- ↑ Szablon:Cytuj
- ↑ Tomasz Kriezel został wycofany z kadry po pierwszym meczu z Mołdawią z powodu zawieszenia za kartki w czasie meczu rewanżowego
- ↑ Szablon:Cytuj stronę
- ↑ 6,0 6,1 Szablon:Cytuj stronę
- ↑ Szablon:Cytuj stronę
- ↑ 8,0 8,1 Szablon:Cytuj stronę
- ↑ Szablon:Cytuj stronę
- ↑ Szablon:Cytuj stronę
- ↑ Szablon:Cytuj stronę
- ↑ Szablon:Cytuj stronę
- ↑ Szablon:Cytuj
- ↑ Szablon:Cytuj
- ↑ 15,0 15,1 Szablon:Cytuj
- ↑ Szablon:Cytuj
- ↑ Szablon:Cytuj
- ↑ Szablon:Cytuj
- ↑ Szablon:Cytuj
- ↑ Szablon:Cytuj
- ↑ Szablon:Cytuj
- ↑ Szablon:Cytuj
- ↑ Szablon:Cytuj
- ↑ Szablon:Cytuj
- ↑ Szablon:Cytuj stronę
- ↑ Szablon:Cytuj odcinek
- ↑ Szablon:Cytuj
- ↑ Krzysztof Sobieski prowadził drużynę w kwalifikacjach, a Andrzej Góral w turnieju finałowym
- ↑ Kwalifikacje do MŚ 1996 to były kwalifikacje do ME 1996
- ↑ W eliminacjach zespół prowadził Andrzej Bianga, a w turnieju finałowym Błażej Korczyński
- ↑ Obliczone ze statystyk reprezentacji Polski.
Błąd rozszerzenia cite: Znacznik <ref> o nazwie „sportowefakty.wp.pl”, zdefiniowany w <references>, nie był użyty wcześniej w treści.
Linki zewnętrzne
Szablon:Piłka nożna w Polsce Szablon:Reprezentacje UEFA w futsalu