Próba Varestraint

Z testwiki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Próba Varestraint – znormalizowana[1] próba badania skłonności do pękania na gorąco materiału spawanego oraz materiałów dodatkowych. Umożliwia określenie wpływu procesów spawalniczych i parametrów spawania na powstawanie pęknięć gorących[2].

Przebieg próby

Na próbkę o wymiarach 220 × 50 × 10 mm nakładana jest napoina. W momencie dojścia łuku spawalniczego do określonego punktu sterowane pneumatycznie lub mechanicznie jarzmo zgina gwałtownie próbkę odtwarzając krzywiznę górnej powierzchni wymiennego bloku. Łuk spawalniczy przemieszcza się dalej po zgiętej próbce i jest wygaszany przy jej końcu.

Odkształcenie skrajnych włókien próbki wylicza się ze wzoru:

ε = g2R,

gdzie:

g - grubość próbki [mm],

R - promień krzywizny górnej powierzchni bloku [mm][3].

Kryteria technologicznej oceny wytrzymałości

  1. próg pękania,
  2. sumaryczna długość pęknięć,
  3. maksymalna długość pojedynczego pęknięcia.

Kryteria 1. i 2. określają odporność materiału metalowego na powstawanie pęknięć gorących a kryterium 3. określa zakres kruchości wysokotemperaturowej.

Przypisy

Szablon:Przypisy