Nierówność Lubella-Yamamoto-Meshalkina
Nierówność Lubella-Yamamoto-Meshalkina (ang. Lubell-Yamamoto-Meshalkin Inequality, LYM Inequality[1][2]) – nierówność kombinatoryczna ograniczająca maksymalną liczność rodziny zbiorów, w której żaden zbiór nie jest podzbiorem innego. Nierówność ta stanowi twierdzenie silniejsze od twierdzenia Spernera i jest często wykorzystywana do jego udowodnienia[3].
Nierówność LYM została udowodniona niezależnie przez Yamamoto (1954), Meshalkina (1963) i Lubella (1966)[1][3].
Twierdzenie
Niech będzie zbiorem -elementowym, a rodziną Spernera podzbiorów zbioru czyli taką rodziną zbiorów, że żaden z nich nie jest zawarty w innym. Wówczas zachodzi nierówność[2][3] Szablon:Wzór
Alternatywnie, jeśli oznaczymy przez liczbę zbiorów -elementowych w to spełniona jest nierówność[1][2] Szablon:Wzór
Dowód[1]
Niech Zauważmy, że jest dokładnie permutacji elementów zbioru Powiemy, że taka permutacja zaczyna się od jeśli pierwszych elementów tej permutacji stanowi permutację zbioru
Niech będzie zbiorem permutacji zaczynających się od Wówczas pierwszych elementów permutacji możemy ustawić na sposobów, a pozostałe elementów na sposobów. Zatem z reguły mnożenia
Ponieważ żaden ze zbiorów nie jest zawarty w innym, zbiory są rozłączne. Wobec tego Szablon:Wzór
Dzieląc powyższą nierówność obustronnie przez , z definicji współczynnika dwumianowego otrzymujemy Szablon:Wzór co stanowi tezę w pierwszej postaci. Druga postać tezy wynika wprost z tego, że Szablon:Wzór
Zobacz też
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 Szablon:Cytuj
- ↑ 2,0 2,1 2,2 Szablon:Cytuj
- ↑ 3,0 3,1 3,2 Szablon:Cytuj