Nierówność Lubella-Yamamoto-Meshalkina

Z testwiki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Nierówność Lubella-Yamamoto-Meshalkina (ang. Lubell-Yamamoto-Meshalkin Inequality, LYM Inequality[1][2]) – nierówność kombinatoryczna ograniczająca maksymalną liczność rodziny zbiorów, w której żaden zbiór nie jest podzbiorem innego. Nierówność ta stanowi twierdzenie silniejsze od twierdzenia Spernera i jest często wykorzystywana do jego udowodnienia[3].

Nierówność LYM została udowodniona niezależnie przez Yamamoto (1954), Meshalkina (1963) i Lubella (1966)[1][3].

Twierdzenie

Niech A będzie zbiorem n-elementowym, a rodziną Spernera podzbiorów zbioru A, czyli taką rodziną zbiorów, że żaden z nich nie jest zawarty w innym. Wówczas zachodzi nierówność[2][3] Szablon:Wzór

Alternatywnie, jeśli oznaczymy przez pk liczbę zbiorów k-elementowych w , to spełniona jest nierówność[1][2] Szablon:Wzór

Dowód[1]

Niech ={A1,A2,,Am}. Zauważmy, że jest dokładnie n! permutacji elementów zbioru A. Powiemy, że taka permutacja zaczyna się od Ai, jeśli pierwszych |Ai| elementów tej permutacji stanowi permutację zbioru Ai.

Niech Pi będzie zbiorem permutacji zaczynających się od Ai. Wówczas pierwszych |Ai| elementów permutacji πPi możemy ustawić na |Ai|! sposobów, a pozostałe n|Ai| elementów na (n|Ai|)! sposobów. Zatem z reguły mnożenia |Pi|=|Ai|!(n|Ai|)!.

Ponieważ żaden ze zbiorów Ai nie jest zawarty w innym, zbiory Pi są rozłączne. Wobec tego Szablon:Wzór

Dzieląc powyższą nierówność obustronnie przez n!, z definicji współczynnika dwumianowego otrzymujemy Szablon:Wzór co stanowi tezę w pierwszej postaci. Druga postać tezy wynika wprost z tego, że Szablon:Wzór

Zobacz też

Przypisy

Szablon:Przypisy