Częstotliwość znormalizowana

Z testwiki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Częstotliwość znormalizowana w światłowodzie (nazywana również liczbą V) jest zadana wzorem:

V=2πaλn12n22=2πaλNA,

gdzie:

apromień rdzenia światłowodu,
λdługość fali w próżni,
n1 – maksymalny współczynnik załamania rdzenia,
n2 – współczynnik załamania płaszcza.

Stosując definicję apertury numerycznej (NA) otrzymuje się wzór po prawej stronie równości.

Aproksymacja

Istnieje tzw. równanie Marcuse’a służące do oszacowania promienia modu światłowodu skokowego przy wykorzystaniu liczby V[1]:

wa0,65+1,619V32+2,879V6,

gdzie:

a – promień rdzenia,
w – promień krzywej Gaussa[2] wyznaczony w punkcie, w którym natężenie mocy spada do wartości 1e2.

Równanie to jest dobrym przybliżeniem dla 0,8 < V < 2,5. Dla V > 2,5 równanie przybliżenie ma zastosowanie tylko dla modu fundamentalnego.

Wpływ

Częstotliwość znormalizowana ma wpływ na następujące zagadnienia:

  • Dla wartości V < 2,405[3] światłowód może być tylko jednomodowy.
  • Światłowody wielomodowe muszą mieć znacznie większą liczbę V.
  • Liczba obsługiwanych modów dla światłowodu skokowego może być oszacowana za pomocą V jako:
M4π2V2
  • Liczba V określa jak duża część mocy prowadzona jest w rdzeniu. Dla małych wartości V (np. dla V = 1) zaledwie niewielka część mocy jest prowadzona w rdzeniu, jednakże dla wartości V ≈ 2,405 jest to już około 85% mocy.
  • Małe wartości liczby V czynią światłowód bardziej narażonym na straty wynikające z niewielkich zgięć oraz na straty wynikające z powstawania pola zanikającego w płaszczu.
  • Duże wartości liczby V mogą powodować wzrost strat wynikających z rozpraszania w rdzeniu lub na styku płaszcza z rdzeniem.

Przypisy

Szablon:Przypisy

Bibliografia

  1. Szablon:Cytuj stronę
  2. Wiązka prowadzona w światłowodzie skokowym jest dobrze aproksymowana przez krzywą Gaussa.
  3. Liczba ta jest pierwszym pierwiastkiem funkcji Bessela J0.