Iloczyn Blaschkego

Z testwiki
Wersja z dnia 11:51, 19 lut 2025 autorstwa imported>Blakocha (leqslant)
(różn.) ← poprzednia wersja | przejdź do aktualnej wersji (różn.) | następna wersja → (różn.)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Iloczyn Blaschkegofunkcja analityczna ograniczona na otwartym kole jednostkowym. Funkcja ta jest skonstruowana w taki sposób, by posiadać ciąg (skończony lub nieskończony) liczb zespolonych a0,a1, wewnątrz koła jednostkowego.

Iloczyn Blaschkego jest powiązany z przestrzenią Hardy’ego. Po raz pierwszy został zaproponowany w 1915 roku przez Wilhelma Blaschkego[1].

Definicja formalna

Ciąg punktów (an) wewnątrz koła jednostkowego spełnia warunki Blaschkego jeżeli

n(1|an|)<.

Wykorzystując taki ciąg, iloczyn Blaschkego jest zdefiniowany jako

B(z)=nB(an,z),

gdzie współczynniki

B(a,z)=|a|aaz1az,

o ile a0, gdzie a jest sprzężeniem zespolonym a. Gdy a=0, wtedy B(0,z)=z.

Iloczyn Blaschkego B(z) definiuje funkcję analityczną na otwartym kole jednostkowym z zerami (pojedynczymi lub wielokrotnymi) an. Również należy do przestrzeni Hardy’ego H[2].

Ciąg an spełniający powyższe warunki jest również zwany ciągiem Blaschkego.

Twierdzenie Szegő

Zgodnie z twierdzeniem Gábor Szegő, jeżeli f należy do H1 (przestrzeń Hardy’ego z całkowalną normą), oraz jeżeli f jest niezerowa, wtedy zera f spełniają warunki Blaschkego.

Skończony iloczyn Blaschkego

Skończony iloczyn Blaschkego może być określony (jako analityczna funkcja na kole jednostkowym) w następujący sposób: Niech f będzie funkcją analityczną na otwartym kole jednostkowym taką, że f może być uciąglona na otwartym na zamkniętym dysku

Δ={z||z|1},

który mapuje jednostkowy okrąg w siebie samego. Wtedy f jest równa skończonemu iloczynowi Blaschkego

B(z)=ζi=1n(zai1aiz)mi,

gdzie ζ leży na jednostkowym okręgu oraz mi jest wielokrotnością zera ai,|ai|<1. W szczególności, jeżeli f spełnia powyższe warunki oraz nie posiada zer wewnątrz jednostkowego okręgu, wtedy f jest stałą.

Przypisy

Szablon:Przypisy

Bibliografia

Linki zewnętrzne

  1. W. Blaschke, Eine Erweiterung des Satzes von Vitali über Folgen analytischer Funktionen Berichte Math.-Phys. Kl., Sächs. Gesell. der Wiss. Leipzig, 67 (1915) s. 194–200.
  2. Conway (1996) 274.