Kąt pozycyjny

Kąt pozycyjny zaznaczony na czerwono, jaśniejszy składnik układu podwójnego w środku rysunku

Kąt pozycyjny – kąt używany w astronomii najczęściej przy opisie gwiazd wizualnie podwójnych. Definiuje się go jako kąt pomiędzy łukiem koła godzinnego przechodzącym przez jaśniejszy składnik układu (1) i północny biegun niebieski a łukiem koła wielkiego na sferze niebieskiej łączącym ten składnik ze składnikiem słabszym (2).

Znając rektascensję i deklinację obu składników kąt pozycyjny P i odległość kątową składników d można znaleźć z zależności:

$\tan (P)=\frac{\sin ({\alpha }_2-{\alpha }_1)}{\cos ({\delta }_1)\tan ({\delta }_2)-\sin ({\delta }_1)\cos ({\alpha }_2-{\alpha }_1)}$

$\cos (d)=\sin ({\delta }_1)\sin ({\delta }_2)+\cos ({\delta }_1)\cos ({\delta }_2)\cos ({\alpha }_1-{\alpha }_2)$

Kąt pozycyjny wyznaczano początkowo przy pomocy mikrometru pozycyjnego, obecnie mierzy się go na kliszach fotograficznych lub ramkach CCD.

Bibliografia

• Eugeniusz Rybka, Astronomia ogólna, PWN, Warszawa, 1975
• Wiesław Opalski, Ludosław Cichowicz, Astronomia geodezyjna, Państwowe Przedsiębiorstwo Wydawnictwa Kartograficznych, Warszawa 1970