Zasada pełnego kosztu

Zasada pełnego kosztu – zasada, zgodnie z którą ceny są ustalane poprzez zsumowanie kosztów bezpośrednich, czyli jednostkowych kosztów pracy, kosztów surowców, energii, podatków – stopy narzutu (eng. mark-up) brutto, która zawiera zarówno normalną marżę zysku netto dla przemysłu, jak i odpis na pośrednie koszty.

Rozpatrując na przykład koszty pracy, otrzymujemy następujący wzór:

$p=(w/o)\cdot (1+g),$

gdzie:

$p$ – ceny,

$w$ – jednostkowe koszty pracy,

$o$ – średnia produktywność pracy,

$g$ – marża zysku brutto lub stopa narzutu brutto.

Po odpowiednich przekształceniach otrzymujemy następującą zależność:

$P=W-o+(1+G),$

gdzie duże litery $P$ i $W$ oraz wyrażenie $(1+G)$ oznaczają stopę zmiany danej zmiennej na jednostkę czasu, czyli na przykład $P=(dp/dt)/p.$

Zasada pełnego kosztu umożliwia skuteczną analizę wpływu zmian kosztów i marż zysków, których osiągnięciu pomagają niedoskonale konkurencyjne rynki, na poziom cen.

Bibliografia

• N. Acocella, Zasady polityki gospodarczej, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2002.