Większość zwykła

Większość zwykła – większość osiągnięta, gdy więcej osób biorących udział w głosowaniu opowiada się za wnioskiem niż przeciw. Głosy wstrzymujące nie są wliczane do wyniku. W Sejmie RP większość głosowań nad ustawami odbywa się w trybie większości zwykłej. Minimalną liczbą głosów potrzebną do osiągnięcia większości zwykłej jest 1 głos.

Jak wynika z art. 120 Konstytucji, co do zasady Sejm uchwala ustawy zwykłą większością głosów w obecności co najmniej połowy ustawowej liczby posłów (230). Większość tę należy odróżnić od "większości ustawowej liczby posłów" – jak np. w art. 158 Konstytucji RP, która w tym przypadku wynosić będzie min. 231.

Większość zwykła jest stosowana w postępowaniach sądowych podczas głosowań nad treścią orzeczeń.

Obliczanie

$a_z>a_p,$

gdzie:

$a_z$ – liczba głosów za,

$a_p$ – liczba głosów przeciw,

Zobacz też

• ordynacja wyborcza
• większość bezwzględna
• większość kwalifikowana
• większość względna
• większość sztuczna
• kworum