Lemat Lindenbauma

Z testwiki
Wersja z dnia 17:06, 28 gru 2024 autorstwa imported>Stok ([1ex])
(różn.) ← poprzednia wersja | przejdź do aktualnej wersji (różn.) | następna wersja → (różn.)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Lemat Lindenbauma – twierdzenie metamatematyczne, zwane tradycyjnie lematem. Sformułowane przez polskiego logika ze szkoły lwowsko-warszawskiej, Adolfa Lindenbauma. Ma ono szerokie zastosowanie w teorii modeli, m.in. w dowodach twierdzenia o pełności tzw. metodą henkinowską.

Lemat Lindenbauma głosi, że dowolny niesprzeczny zbiór formuł można rozszerzyć do niesprzecznego i zupełnego zbioru formuł.

Zapis formalny jest następujący (przez X oznaczamy zbiór formuł, a przez Fm zbiór wszystkich formuł nad danym przeliczalnym alfabetem):

X(¬φFm[Xφ]Y[{XY}¬φFm{Yφ}φFm{YφY¬φ}]).

Dowód lematu Lindenbauma

Tw. X(¬φFm[Xφ]Y[{XY}¬φFm{Yφ}φFm{YφY¬φ}]).

Dowód:

Niech X będzie zbiorem niesprzecznym. Niech ciąg formul α0,α1, będzie wyliczeniem zbioru formuł Fm. Taki ciąg istnieje, bo formuł jest przeliczalnie wiele. Określmy:

  • Y0=X,
  • Yn+1={Yn{αn},gdy  ¬αnCn(Yn)Yn{¬αn},gdy  ¬αnCn(Yn),
  • Y=nYn.

(Oznaczenia α będziemy używać aby pokazać, że chodzi o użycie metajęzykowe).

Aby udowodnić lemat Lindenbauma, musimy pokazać trzy rzeczy: (a) zawieranie się X w Y (b) zupełność Y i (c) niesprzeczność Y.

Zawieranie się

XY. Z konstrukcji Y=nYn i Y0=X. Zatem X zawiera się w Y.

Zupełność Y

Twierdzimy, że Y jest zupełny, czyli φFm(YφY¬φ). Dowód: Ustalmy φ. Niech φ=αn. Są dwa przypadki:

  • Przypadek 1. ¬αnCn(Yn);
  • Przypadek 2. ¬αnCn(Yn).

Ad 1: αnYn+1, więc αnY.

Ad 2: ¬αnYn+1, więc ¬αnY.

Niesprzeczność Y

Twierdzimy, że Y jest niesprzeczny. Dowodzimy przez indukcję po n, że dla każdego n Yn jest niesprzeczne:

(0) Y0 jest niesprzeczny z założenia. [krok zerowy]

(i) załóżmy, że Yn jest niesprzeczny. [założenie indukcyjne]

(T) Yn+1 jest niesprzeczny. [teza indukcyjna]

Fakt: Xφ[X⊬¬φX{φ} jest niesprzeczne]

  • Przypadek 1. Yn+1=Yn{αn}. Z definicji Yn: ¬αCn(Yn). Z Faktu: Yn{αn} jest niesprzeczny.
  • Przypadek 2. Yn+1=Yn{¬αn}. Wtedy ¬αnCn(Yn). Cn(Yn)=Cn(Yn+1). Z (i), Yn+1 jest niesprzeczny.

Bibliografia