Tekst źródłowy strony Przybliżenie dyskretnych dipoli

'''Przybliżenie dyskretnych dipoli''' – metoda dokładnego rozwiązania problemu rozpraszania światła na niesferycznych i niejednorodnych cząstkach oraz na periodycznych układach cząstek.

Przybliżenie dyskretnych dipoli (ang. ''discrete dipole approximation'', w skrócie DDA) opiera się na założeniu, że cząstkę rozpraszającą można przybliżyć przez układ mniejszych elementów oddziaływających z falą elektromagnetyczną jak pojedynczy [[dipol]]. Metoda polega na uwzględnieniu jednoczesnych oddziaływań pomiędzy wszystkimi dipolami w układzie i daje dokładne rozwiązanie równań rozpraszania światła na cząstkach o dowolnym kształcie i rozkładzie niejednorodności materiału (współczynnika refrakcji). Została zaproponowana przez Purcella i Pennypackera<ref>E.M. Purcell, C.R. Pennypacker, ''Scattering and absorption of light by nonspherical dielectric grains'', „Astrophysical Journal”, 186:705, 1973.</ref> i istotnie rozwinięta w latach 1980–2000 przez [[Bruce T. Draine|Bruce’a T. Draine’a]] i [[Piotr Jacek Flatau|Piotra Flataua]]<ref>B.T. Draine, P.J. Flatau, ''Discrete dipole approximation for scattering calculations'', „J. Opt. Soc. Am. A”, 11:1491–1499, 1994. [http://josaa.osa.org/abstract.cfm?id=709].</ref>. Obecnie istnieją inne implementacje<ref>{{Cytuj pismo |autor=MA Yurkin & AG Hoekstra |tytuł=The discrete dipole approximation: an overview and recent developments |url=http://arxiv.org/ftp/arxiv/papers/0704/0704.0038.pdf |czasopismo= Journal of Quantitative Spectroscopy and Radiative Transfer |rok=2007 |doi=10.1016/j.jqsrt.2007.01.034 |wolumin=106 |strony=558–589}}</ref> i rozszerzenia do problemów rozpraszania na periodycznych strukturach<ref>B.T. Draine, P.J. Flatau, ''The discrete dipole approximation for periodic targets. I. Theory and tests'', „Journal of the Optical Society of America A” Vol. 25, November 2008, http://arxiv.org/abs/0809.0338.</ref>

DDA jest dokładnym rozwiązaniem [[Równania Maxwella|równań Maxwella]] na niesferycznych cząstkach i uzupełnia [[rozwiązania Mie|rozwiązanie Mie]], które są możliwe tylko dla cząstek sferycznych. Ograniczeniem metody jest zakres parametru wielkości <math>x = {2 \pi r} / \lambda</math> i wielkość współczynnika refrakcji. Metoda dyskretnych dipoli jest ogólniejsza niż przybliżenie Rayleigha, które jest ważne dla jednego dipola i sprowadza się do rozwiązania Rayleigha dla małych parametrów wielkości. Metoda jest wykorzystywana w szerokim zakresie problemów fizycznych, m.in. w zagadnieniach [[Nanotechnologia|nanotechnologii]], rozpraszaniu na pyle międzyplanetarnym, rozpraszaniu fal [[Mikrofale|mikrofalowych]] ([[radar]]) przez [[Kryształ lodu|kryształy lodu]], ekstynkcji na cząstkach [[Aerozole atmosferyczne|aerozoli atmosferycznych]], detekcji zanieczyszczeń na powierzchni.

== Zobacz też ==
* [[albedo pojedynczego rozpraszania]]
* [[rozpraszanie Rayleigha]]
* [[rozpraszanie światła]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Optyka]]